#4 - Bijna thuis

Naar aanleiding van wat verzoeken en passief agressief refereren (Leo) heb ik besloten opnieuw een blog te schrijven over de periode tussen zaterdag 5 augustus en, wel, vandaag. Dat zijn inmiddels een dikke 2 maanden, waarin opzicht niet gek veel is gebeurd, maar waarvan het uitlijnen het misschien toch waard is. Daarnaast vind ik dit schrijven wel leuk en helpt het reflecteren. Minder vanzelfsprekend, maar niet minder waar, is dit ook geheugentraining. Ik onthoud opmerkelijk weinig en kruiswoordpuzzels helpen niet.

Rue McGill rond 18h30

Computer en daglicht

Op het moment dat ik de vorige keer mijn blog af had gerond waren Karlijn's ouders, Robert en Lenny, net een weekje weg op een reisje door Quebec en Ontario. Voor ze terugkeerden hebben we een verjaardagsfeestje gehad en wat kleine accessoires gekocht voor onze pleegcavia's Spek en Pinda. Ongeveer gelijktijdig kwamen de laatste onderdelen aan voor mijn zelfgebouwde desktop en kan ik sindsdien weer ongemoeid studeren en spelletjes spelen. Die staat nu in de slaapkamer, met uitzicht op ons dakterras en de straat, zodat ik genoeg vitamientjes van het daglicht ontvang.

Spek en Pinda op de post

De week daarop kwam het nieuws dat Spek en Pinda geadopteerd zouden worden en moesten we terug naar de SPCA. Gelukkig waren Robert en Lenny een aantal dagen eerder teruggekomen van hun rondreis en konden ze ons met hun gehuurde auto brengen. Daar kregen we drie dametjes voor terug; Lisa, Chocolate en Punky kwamen met ons mee. Kort na dit uitstapje, moesten Robert en Lenny weer weg om het vliegtuig naar Europa te halen en hebben we afscheid genomen op de stoep voor ons appartement. Tijdens het afscheid trof de treurige realisatie me dat we nu weer even niemand gaan zien en heb ik mijn broer, Stan, meteen gevraagd of hij ook naar ons toe wou komen. En die komt natuurlijk!

Scientology is ook een beetje dream come true

Mijn huidige contract bij Mikros Animation loopt op 24 november ten einde en omdat ik graag de touwtjes zelf in handen heb, hakte ik rond deze tijd ook de knoop door om een nieuwe werknemer te zoeken. Ik heb het de laatste tijd wel naar mijn zin bij Mikros, maar ik zit met een einddatum op mijn werkvisum en ben niet van plan die te laten verlopen. Hoe dan ook, kort daarna had ik mijn eerste interview bij Ubisoft en eigenlijk was toen mijn zoektocht weer afgelopen. Na nog wat telefonisch overleg om mijn verwachtingen vast te leggen en secundaire arbeidsvoorwaarden te bespreken, heb ik twee weken later mijn contract ondertekend en begin ik op 27 november bij Ubisoft Montreal. Beetje een dream come true voor mij, want ik ambieer het werken op grotere projecten. Hopelijk is ook leuk!

Het spektakel in al zijn pracht en praal

Op 21 augustus was er een zonsverduistering. Dat was cool, maar valt verder eigenlijk weinig over te vertellen. Het lampje ging een beetje uit en daarna ging het lampje weer een beetje aan. Volgens mij hadden we ongeveer 55% dekking, maar de zon is zo ontzettend fel dat je het verschil met het blote oog niet ziet. De brilletjes waren dan ook ruim 3 weken van tevoren uitverkocht en improvisatie pakketjes doken overal in het kantoor op, maar met geen enkele kon er direct naar de zon gekeken worden. Gelukkig zorgden de bladeren van de bomen voor een erg surreëel visueel spektakel. Ik heb er zelf geen goede foto van genomen, maar gelukkig is het internet er vol van. De kleine ruimte tussen de schaduwen tussen de bladeren zorgen namelijk voor een soort van pinhole camera en geven de vorm van de lichtbron weer; in dit geval de zon. Bijzonder, die wetenschap enzo!

Vanaf de 9e verdieping

De dag erna sloeg het weer om naar het slechtste weer van de afgelopen maanden. In Centraal Montreal viel het natuurlijk wel mee, alle grote gebouwen vangen de grote vlagen op en de wind krijgt weinig vrij spel, maar Greater Montreal kreeg het flink te verduren met een aantal windhozen. Van een kleine tornado werd ook gesproken, maar de schade was gelimiteerd tot het wegwaaien van wat schuurtjes en omvallen van enkele bomen. Dat brengt wel een onaangename realisatie met zich mee dat er tornado's vormen zo ver ten noorden van Tornado Alley. Na een beetje googelen bleek dat er in de afgelopen 60 jaar misschien 3 echte tornado's de afstand hebben afgelegd, dus valt reuze mee. Ik begin te denken dat de mannen van het weer van grootspraak houden.

Chocolate, Punky en Lisa

Op 2 september, nog geen maand later, moesten Lisa, Chocolate en Punky, weer terug naar de SPCA voor adoptie. We moesten deze keer wel via de metro, want we hadden geen lieve ouders die ons konden brengen. Dat was wel een beetje sneu, want ze werden heel akelig van het lawaai van de metro. Een taxi had ook gekund, maar kost 50 dollar en de SPCA vergoedt niets. Uiteindelijk daar werd duidelijk dat de adoptie ouders nog twijfelden en toch een ander setje cavia's wilden adopteren. Dus toen moesten we weer naar huis, maar konden gelukkig de drie dames de terugreis besparen. Groepjes vrouwtjes worden namelijk veel sneller geadopteerd en er waren nog geïnteresseerden. Ons werd aangeraden de kooien even te ontdoen van geurtjes aangezien we waarschijnlijk een weekje later een mannetje konden gaan verplegen.

Op bezoek bij EffectsMTL

Een paar dagen later, op 6 en 7 september was de EffectsMTL beurs; een soort bijeenkomst voor zowel bedrijven als werknemers in Montreal. Deze beurs was een goede kans om jezelf voor te stellen bij verschillende bedrijven om je kans op een nieuwe baan te vergroten aangezien je natuurlijk nergens een permanent contract krijgt. Ik was daar met twee collega's (vrienden inmiddels) om een beetje rond te kijken en te babbelen met de ontwikkelaars van software die wij dagelijks gebruiken. Niet echt contacten gelegd, mijn LinkedIn heeft geen extra verzoeken mogen ontvangen, maar dat was ook niet echt nodig. Ik had immers al een ander dingetje.

Timon en Freddy introduceren

Mimi de hamster

Op 10 september kregen we nieuws van de SPCA dat we de kooi weer mochten vullen met een mannetje genaamd Timon. Dit was een heel mager mannetje waar inmiddels van duidelijk is dat hij en zijn twee broertjes waren mishandeld. De broertjes waren aan ondervoeding overleden, voordat alleen Timon, vel over been, terug werd gebracht naar de SPCA. Timon woog op dat moment ongeveer 650 gram en is sindsdien bijna de helft daarvan aangekomen. Lekkere dikke buik dus! Dezelfde avond werd een ander mannetje gebracht, genaamd Freddy. Het is de bedoeling dat wij ze proberen vriendjes te laten worden, maar wij denken inmiddels dat dat niet gaat lukken. Daarnaast hebben we besloten nóg een diertje te verplegen; een goudhamstertje genaamd Mimi. Karlijn had namelijk gezien dat alle hamsters bij de SPCA in veel te kleine kooien zaten en we konden er niet weg zonder er eentje een beter plekje te geven. Ik moet er niks van hebben; hamsters zijn eng, maar Karlijn vind ze schattig ofzo. Ik snap dat niet.

Ter opvulling een sfeer impressie
van een woonwijkje

Vijf dagen later vlogen Cobi en Leo naar Toronto. Ze kwamen halverwege de middag aan (lokale tijd) en hebben toen een stukje gereden met een huur auto, voordat ze weer contact opnamen om te laten weten dat alles vlotjes verlopen was. Wel erg moe en een berg gezeik met de vluchtregelingen, maar eenmaal geland doet dat er allemaal niet mee toe. De dag erna hadden Karlijn en ik een strandfeestje van Mikros, waarbij we allemaal bijeen werden geroepen op een groot stuk, met zand bestrooid, beton aan de St-Lawrence oever. De temperaturen waren aangenaam en we hebben vrijwel heel de middag met het Mikros team Petanque gespeeld en bier gedronken. Als afsluiting was er een tentje met krekel spaghetti, dat was bijzonder, en daarna zijn we met een oud-klasgenootje van Karlijn, die toevallig ook in Montreal woont, uit gaan eten bij Station Des Sports... we worden bijna vaste klanten.

In de jungle

Op woensdag 20 september kwamen Cobi en Leo aan in Montreal en heb ik ze opgehaald vanuit mijn werk. We hebben toen in de lobby van het hotel even flink geknuffeld, wat traantjes weggepinkt en elkaar vaak en hard op de schouders geklopt. Daarna zijn we naar huis gelopen huis gelopen om daar nacho's te eten; net als met Robert en Lenny op hun eerste dag in Montreal. We zijn toen vooral over de St. Catharine gelopen, om de terugtocht gemakkelijk te houden, maar Leo kende de weg al. Na het eten hebben we een agenda opgezet voor de opvolgende dagen en onze wegen weer gescheiden. Hun dag was lang, met een bezoek aan Ottawa vanuit de Algonquin en direct door naar Montreal. De dagen erna hebben we Montreal uitgeplozen, het BioDome bezocht (wat werkelijk fantastisch was) en boodschappen gedaan bij de SuperC, waar we zo veel ingevroren voedsel hebben kunnen kopen dat we denken ongeveer de helft van de winter door te kunnen komen op alleen ingevroren vis.

Old Town drankje met live muziek

Vogeltjes op Île Saint-Quentin

Na een aantal dagen Montreal en omgeving, zoals Trois-Rivieres, te hebben verkent, besloten we op zondag elkaar te ontmoeten in La Baie, een complex met eigenlijk maar één grote winkel, genaamd Hudson. Die shop is een beetje te vergelijken met de V&D van ons, maar dan 8 verdiepingen hoog. We hebben er niet lang hoeven keutelen, voordat we een goede jas van Columbia vonden die ik volgens mij wel goed kan gebruiken voor de winter. De binnenkant van deze jas heeft de stof van een warmtedeken en zal dus mijn lichaamswarmte reflecteren. Daarnaast water- en winddicht, wat een pre is, aangezien het in Montreal erg hard kan waaien en sneeuw behoorlijk nat kan zijn. Even verderop kwamen we een klassieke Canadese muts tegen en heb ik die ook meegenomen. Een foto van mijn winterkledij volgt uiteraard, zodra de winter is begonnen. Diezelfde avond hebben we, na wederom een hapje eten bij Station Des Sports, afscheid genomen van Cobi en Leo. Dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo leuk, maar had er daarna toch vrij snel weer vrede mee. We zijn eigenlijk allemaal nooit zo ver weg van elkaar.

Sneeuwbal, maar een betere macro foto volgt

Zulke bezoekjes zijn heel erg welkom en heel erg leuk. Je leeft er heel er naartoe en moet bijna afkicken als ze afgelopen zijn. Vandaar dat de weken erop erg rustig waren. We hebben ze vooral besteed aan weer in het dagelijks ritme te komen, kleine dingetjes ondernemen met collega's en zo nu en dan ons zelf trakteren op een keertje uiteten. De meest recentelijk verandering is geweest dat Mimi geadopteerd is en we daarvoor in de plaats een dwerghamster genaamd Boule de Neige mee voor hebben teruggenomen om te verplegen. Sneeuwbal dus...

Een beetje gethanksgivinged

En nu is het 24 oktober, laat op de avond, en heb ik eigenlijk alles wel gehad. Volgens een blog genaamd MTLBlog zou het gisteren moeten zijn gaan sneeuwen, een klein beetje, maar in plaats daarvan is het nu 24 graden, benauwd en heel regenachtig. Toch gek, want we hebben vorige week een aantal dagen dicht bij het nulpunt gehad. Ik ben benieuwd wanneer de winter echt begint en hoe hard die aan komt zetten. Karlijn heeft ook een mooie winterjas gevonden en we zijn ons mentaal aan het voor bereiden op Halloween. Karlijn wil er graag aan meedoen, maar ik moet er eigenlijk maar niets van hebben. Kostuums zijn eng, carnaval is stom, bier drinken is leuk, maar niet als je niet gemakkelijk kan plassen. Nog even en dan wil niemand meer naar buiten; ik kijk er stiekem een beetje naar uit. Wat een avontuur!

Groetjes,

Karlijn en Pim