#5 Acht maanden overbrugging

Ik dacht, na het schrijven van 't vorige blog, dat ik deze wat langer ging uitstellen; in ieder geval tot er een berg sneeuw is gevallen of misschien wanneer ik ben begonnen bij Ubisoft? En anders zodra Stan weer weg is van zijn bezoekje hier... althans misschien verstandiger zodra het weer wat aangenamer is, zodat de winter depressie tijd heeft om te smelten? Dan kan ik met met wat meer optimisme wat leuke woordjes en moeilijke zinnetjes aan elkaar kan rijgen. Een andere term voor dat soort gedrag is procrastineren (anglicisme ofzo), maar dit zijn allemaal hartstikke goede redenen om iets niet te doen. Maarja, nu komtie dan echt. Ik ben werkelijk 2 maanden begonnen met schrijven.

Hondje uitlaten in een onbekende buurt.

Eerste sneeuw vanuit Mikros kantoor.

https://montreal.weatherstats.ca/metrics/snow.html

MTL Blog, een online platform, beweerde dat het op 25 oktober ging sneeuwen, maar net zoals het weerbericht in Nederland, klopte dat niet. Een beetje teleurgesteld hebben we onze winterjassen terug in de kast gehangen, maar het werd al snel koud genoeg om die in rap tempo daar weer uit te halen. In de week van 5 november ging de temperatuur namelijk van een aangename 15c graden boven nul, naar 15c graden onder nul. Als West-Europeaan is dat toch best een aardig grote verandering. Nu ja, na twee weken is -15c niet zo heel koud meer, maar nog steeds niet aangenaam wanneer er een windje staat. De sneeuw bewerkt je onbeschermde stukjes vel als punaises op een prikbord. Uiteindelijk schilfert de bovenste laag kurk er van af en hou je er een droge situatie aan over. Daarom moet je beschermen met dunne laag polymeer en vernis, of Vaseline op je huid. Beetje visueel, maar soit; nog een linkje naar het weer van de afgelopen tijd.

Onze pompoen met het thema van de film.

Op 27 oktober heeft Karlijn vrolijk Carna.. wacht nee, Halloween gevierd met Marielle, een meid die Karlijn kent van vroegâh (al eerder vermeld) en een aantal van haar vrienden. Ik weet er verder niet te veel van, omdat ik niet mee wou, maar heb wel begrepen dat het erg leuk was en dat iemand uit het groepje terloops gearresteerd werd voor het op spectaculaire wijze betreden van een festival terrein. Karlijn wil hier misschien later nog eens op reageren, maar het is al zo lang geleden dat ik betwijfel of de details haar ook niet inmiddels ontgaan zijn. Daarnaast hebben we ook even meegedaan aan een pumpkin carving wedstrijd. Niet gewonnen natuurlijk, we doen alleen mee voor de leuk. Winnen is voor losers.

Monty

Freddy

Ondertussen maakten onze pleegcavia's (Timon en Freddy) veel mot en moesten we ze scheiden. Dat was wel jammer; we probeerden ze namelijk te koppelen. Cavia beren gaan normaal al redelijk onbeschoft met elkaar om, maar in dit geval hebben geen van beiden een onderdanig vezeltje in hun aardappel-lichaampje met als gevolg heftig klappertanden en elkaar te lijf gaan. We hebben ze allebei teruggebracht naar de SPCA, met als advies ze te laten castreren en bij een vrouwtje te zetten. Daarna even kort twee grote pleegkonijnen verzorgd, genaamd Popcorn en Grenouille, want er waren geen cavia's. Die waren heel lief en zo eigenwijs dat we er achter kwamen dat konijnen hun relatie bouwen op respect. Best interessant, maar helaas zijn we allergisch voor konijnen dus twee weken later, die ook weer terug en opnieuw cavia's in huis. Zo kwam Freddy weer bij ons terug, met deze keer een ander maatje genaamd Monty (wow bijna een anagram!). Dat gaat al stukken beter.

Micro bibliotheek voor tegen de verveling.

Toen kwamen we erachter dat we bij onze supermarkt voor een paar dollar meer ook online boodschappen konden bestellen, zodat we gedurende de winterdagen niet glijdende naar de supermarkt hoefden. Daar hoefde ik dan alleen een creditcard aanvragen bij onze bank (RBC), maar die kreeg ik niet. Ik voldeed niet aan de voorwaarden, maar zodra ik bij Ubisoft aan de slag ging wel. Toen viel de stroom uit en moest ik de bank direct verlaten. Bizarre situatie.

Bourdon, een hondje.

Op 10 november zijn we opnieuw gaan boardgamen in een kroeg/eetcafe genaamd Randolph's. Daar hebben we elkaar doodgeschoten (nep duh), met ex-student collega's en ex-docent uh.. collega en een grof tekenspelletje gespeeld. Allemaal heel edgy ofwel in de voorhoede van een trend en avant-garde tot je er akelig van wordt. Nochtans erg van genoten en de volgende dag opgevolgd met een degelijke sessie Dungeons en Dragons met ex-collega's uit Vlaanderen. Dat doen we via een chat programma genaamd Discord, waarbij we allemaal onze eigen koptelefoon en microfoon hebben, zodat we gemakkelijk met elkaar kunnen praten en keuzes kunnen maken. De persoon die het spelletje leidt organiseert het hele verhaal via een website genaamd roll20.net en wij volgen zijn aanwijzingen.

De Amerikaanse grens voor de flagpole.

En toen, plots, was het mijn laatste dag bij Mikros en had ik nog geen nieuws van Ubisoft over mijn werkvisum. Mikros verzekerde me dat, mocht het niet doorkomen, ik wel verder kon bij hen en Ubisoft verzekerde me ervan dat dat binnen no-time geregeld zou zijn. Don't worry be happy, maar toch wel een beetje spannend. Gelukkig had Mikros ervoor gezorgd dat we in ieder geval niet direct het land moesten verlaten na het verlopen van mijn contract en kon ik even vakantie nemen. Op 2 december kregen we het nieuws van Ubisoft dat het werkvisum klaar was en mochten we een flagpole maken. Nu heb al eerder eens uitgelegd wat dat is, maar ik zal het nog eens behandelen.

Begon inmiddels al flink te ijzelen.

Een flagpole maken is letterlijk een rondje om de vlaggenpost maken. In praktijk betekent dat, dat je het land verlaat via de grensovergang (in dit geval Canada-V.S.), maak je een draai van 180 graden op de strook tussen de banen op de snelweg en rijd je Canada weer in. De, in dit geval, dame die ons dat uitlegde op weg de V.S. in was zeer overtuigend in haar aanwijzingen en waarschuwde ons voor de gevolgen van rechtdoor rijden. Dat was allemaal niet zo leuk, dus keerden wij netjes om en reden terug naar Canada. Daar werd ons vriendelijk verzocht aan te geven of en welke vuurwapens (of drugs) wij graag Canada in wilden nemen. Ik begreep de vraag niet direct, maar Karlijn riep snel dat we niets van die natuur bij ons hadden dus mochten we naar binnen om bij het kantoortje ons werkvisum op te halen. De grens officier die ons daar ging helpen had een zware dag, denken we. Eerst vertelde hij ons dat we op de verkeerde plek waren en deden wij alsof we dat niet begrepen. Dat werkte blijkbaar, want toen nam hij ons pakje papierwerk aan, pakte er twee papiertjes uit en nam daarna de tijd om het op willekeurige volgorde terug te stapelen (3e pagina omgekeerd, 7e pagina ondersteboven, 5e pagina binnenstebuiten, etc...) en naar ons terug te slingeren. Ik heb maar zo bewaard, dan weten we hoe het moet voor de volgende keer.

Uitzicht vanuit een van vele keukens in Ubisoft.

Op 11 december had ik mijn eerste dag bij Ubisoft Montreal en alhoewel ook hier weer een hele strikte NDA-regeling van toepassing is kan ik wel zeggen dat deze eerste dag mij zo veel beter beviel dan die bij Mikros. Ik kon zonder twijfel zeggen dat het me hier wel ging bevallen. Bij ontvangst in de hal kregen we allemaal een kopje koffie en een mooie presentatie over het bedrijf waar we gingen beginnen. Direct daaropvolgend een beveiligingsbriefing waarbij de nadruk lag op het succesvol vermijden van verspreiding van gevoelig materiaal en kennis. Daarna werden we opnieuw opgehaald voor een tour door 4 gebouwen met in totaal ongeveer 3500 werknemers en was ik de weg kwijt; ik liep maar gewoon een beetje achter de groep aan. Na de lunch een info-sessie over de door Ubisoft verzorgde verzekeringen, een bezoekje aan de sportschool plus werkplek ergonomie en als afsluiter een kennismaking met de rest van de nieuwe mensen door een spelletje met ze te spelen. De dag erna verliep eigenlijk hetzelfde dus keer twee.

Stan met ijs op z'n gezicht.

En toen begon mijn kerstvakantie; een periode waarin Karlijn het ineens heel druk kreeg met het verzorgen van dieren, omdat er natuurlijk veel mensen op vakantie gaan hier. Canada is een groot land en wonen veel families op grote afstand van elkaar; ze kunnen hier niet even naar familie op en neer in een dag. Daar komt Karlijn bij kijken, met zo veel bezoekjes dat ze dagen draaide van bijna 14 uur. Daarnaast kregen we een extra diertje op bezoek, namelijk een degoe genaamd Echo. Een degoe is een knaagdier, lijkt een beetje op een mix tussen een chinchilla en een woestijnratje. Echo hield heel erg van knuffeltjes en aandacht, dus die heeft een hele fijne Kerst bij ons gehad. Daarna kregen we nog een diertje op bezoek, namelijk een mensaap genaamd Stan. Een mensaap is een zoogdier en lijkt een beetje op een mix tussen een homo sapien en een Michelin mannetje, maar dan iets minder bleek. Stan houdt ook erg veel knuffeltjes en aandacht, dus die heeft ook een hele fijne Kerst bij ons gehad.

De sneeuw lag op terrasje ongeveer een meter tegen de ramen.

Maar even zonder gein, Stan kwam aan op 27 december, tot op dat moment de koudste dag van de winter. Hij zag er opmerkelijk fit uit voor iemand uit een andere tijdzone en samen hebben we een kopje koffie gedronken voordat we de taxi naar huis namen. We hebben elke dag een flink stuk gelopen ondanks dat hij niet zo lekker sliep in onze woonkamer, hij had namelijk (denken we) een lichte allergie voor Echo de degoe. De eerste avond had Karlijn wederom ons traditionele Nacho gerecht bereid en de avond erop zijn we meteen Poutineville ingestapt. Met temperaturen zo diep onder het nulpunt (lees; 25 graden onder nul) is je lichaam zo hard aan het stoken dat 's avonds 2000 calorieën stouwen echt geen slecht idee is. 's Iedere ochtend na Stan's aankomst waren de gordijnen iets meer vast gevroren aan de raamkozijnen en hielp de extra laag plastic isolatie voor de andere ramen ook niet echt meer. Daarnaast gingen de ramen voor die hele periode, tot een korte opwarming op 15 januari, ook helemaal niet meer open. Alles was dichtgevroren.

Ook een reisje naar de dierentuin.

We hadden eigenlijk al vanaf het begin dat Stan aankwam in Montreal op de planning staan de Mont-Royal eens op te lopen, maar het weer was er iedere keer niet echt naar. Dan waaide het te hard, andere dag was er veel sneeuwval. Op Oudejaarsdag was het weer stralend en hakten we de knoop door de metro te pakken en de berg op te lopen. Dat was op plekken best nog wel aardig glad, zeker de weggetjes omhoog, door de dure wijken heen, tot we eenmaal bij de paadjes aankwamen. Daar was het goed te doen, al liepen er wel erg weinig mensen. Eenmaal daar een foto gemaakt en via de andere kant, de trappen, ons een weg naar beneden gebeend. Die trappen waren af en toe een beetje glad, al zijn Karlijn en Stan helemaal niet uitgegleden. Ik had die ochtend besloten mijn bijna geheel profiel-loze wandelschoenen aan te doen en glipte een keer bijna tussen de railing door, me ternauwernood vergrijpend aan de railing. Dat was volgens Stan en Karlijn dolkomisch en heb ik de rest van de weg naar beneden mogen horen; ook toen het een tweede keer gebeurde.

Vuurwerk!

De jaarwisseling was weinig bewogen. In zekere zin hebben we 'm tweemaal doorlopen vanwege familie en vrienden die zich in Europa bevonden. Alle felicitatie en berichtjes die daarmee gepaard gingen bereikten ons natuurlijk zonder vertraging. De daaropvolgende (echte) jaarwisseling liet om die reden toch wel een beetje lang op zich wachten, maar desalniettemin hebben we deze met overtuiging gevierd. Karlijn stond de hele avond in de keuken a.k.a. de woonkamer, eetkamer en hal, waarin ook Stan en ik ons de hele avond bevonden. Met zijn drieën hebben we de voorgaande dagen boodschappen en kruiden verzameld om onze eigen oliebollen en glühwein te maken. Die waren beide erg goed gelukt. Iets voor middernacht trotseerden we de koude om het vuurwerk orkest te aanschouwen, maar het was toch wel heel erg koud. We hadden duidelijk te weinig glühwein gemaakt. Op 3 januari vloog Stan weer terug en de paar dagen tot zin vertrek hebben we een beetje uit onze neus gegeten, wandelingetjes gemaakt en op Stan's verzoek nog eens poutine gegeten bij de lokale afvalboer. Dat afscheid nemen is toch iedere keer vervelend.

Gratis bezoekje aan het Modern Art Museum.

Hierna ging de tijd best wel snel en ik wil niet te veel in retoriek terugvallen. De korte dagen waren simpelweg voor lange tijd gevuld met gezelligheid, de winter bleef, we ondernamen zo nu en dan kleine dingetjes en gingen iets vaker uit eten dan we normaal zouden doen. De winter duurt lang en je moet regelmatig nieuwe manieren vinden om jezelf op te vrolijken. Plantje kopen, knutselen, spelletjes spelen (bord- en computer-), grappen maken, ruzie maken, enzovoorts. Als ik nu terugkijk naar onze agenda van de eerste drie maanden, dan zie ik dat we erop 9 januari achter kwamen dat we online boodschappen konden bestellen en dat ik op 1 maart een cursus had. Ik overdrijf, maar dat is wel de mate ervan. Je kunt ook eigenlijk niet zo heel veel als het -20 is buiten. Binnen een keer een feestje doen, belastingen opgeven bij een accountant, Belgische frieten eten als afscheid voor Karlijn. O ja, even daar op terugkomen. Ik loop vooruit op de feiten.

Uitzicht van de skybridge bij Ubisoft.

Na het bezoek van Stan in Montreal begonnen bij zowel Karlijn als mij de eierstokken te rammelen bij de gedachte aan het terugkeren naar Nederland. In eerste instantie was het alleen soort babbeltje, iets waar we het voor het vermaak zo nu en dan over hadden, zonder werkelijke intentie daarachter. Maar het broeide en kreeg meer vorm; we begonnen te spreken over wat Karlijn dan zou doen; wat ik ging doen; waar we konden wonen en welke voordelen of nadelen dat zou hebben. Plots was het geen idee meer, maar een plan. Dat ging eigenlijk best snel, we hadden het er zo vaak over dat het initiële zaadje een complex organisme van data en acties was geworden. Ongeschreven, maar eenstemmig, betekende het dat we een tijdje apart van elkaar zouden moeten zijn. Mijn avontuur hier is nog niet voorbij, ik kan niet plots weg bij Ubisoft en ik zou dat ook niet willen. Karlijn gaat een opleiding in Nederland volgen om haar passie voor dieren te combineren met het bieden van hulp voor mensen met sociale, mentale of fysieke beperkingen.

Op weg naar het vliegveld. Buiten wel nog koud.

Steen wacht altijd netjes op ons.

Vervolgens vonden we dat een vakantie naar Nederland wel op zijn plek zijn zou i.v.m. de grote keuzes die we moesten gaan maken om te kunnen beginnen aan dit traject. Op 29 maart vlogen we naar Brussel, een vliegveld waar het eigenlijk altijd naar poep lijkt te stinken en de WC's klein of onbeschikbaar zijn. Daar landden we om 8 uur 's ochtends en kwam Robert ons ophalen. Tijdens de kleine uurtjes van de middag knokten we ons door de jetlag heen door een uurtje of twee naar het plafond te staren om vervolgens diep in de nacht redelijk fris wakker te worden. He leuk, zo die jetlag grap weer uit de weg. In totaal zijn we 17 dagen in Nederland geweest en hebben vanuit beide Hotel mama's bijna iedere dag wel iemand bezocht of op bezoek gehad. Het was druk, maar het was thuis. Dat maakt, zo merkten we, echt een heel groot verschil. In het buitenland zitten, legt toch een ander soort druk op je. Het maakt je misschien volwassener (lees; saaier), maar je vangnet is er niet; niemand die weet hoe je die verrekte belastingen moet doen. De mentaliteit is losser, wat voor een Nederlander (lees; voor mij) vaak betekent dat je iedereen maar irritante, onverantwoordelijke luilakken vindt. Misschien zijn ze het wel; misschien jaag ik wel te veel. Geen idee. Food for thought.

Kiekje van onderweg terug naar Montreal.

16 april vlogen we weer terug. Cobi & Leo hebben ons weggebracht en na wat ge-emmer met alle overvolle snelwegen geraakten we er toch! Tijd om echt afscheid te nemen was er helaas niet, dus met een snelle knuffel en een zoen moesten we door. 7 uur later landden we in Montreal. Niet fysiek uitgerust, daar was het veel te druk voor, maar mentaal op een betere plek. We wisten wat we gingen doen, op welke plekken we terecht zouden komen en welke data we ongeveer aan gingen houden om de grote beslissen op uit te voeren. Gedurende het bezoek aan Nederland was er een dame van Stichting Hulphond komen evalueren of Karlijn's leefomgeving gepast zou zijn voor een hulphond in opleiding. Dat gesprek leek op een hele positieve noot te eindigen. Alle plannen waren dus een GO, nu moesten we alleen nog de tijd die we in Montreal samen hadden zo goed mogelijk benutten. Hopelijk goed weer, veel wandelen, veel praten. Een keer of vijf te vaak uiteten, maar wat maakte het ook uit! Een afscheidsrondje met alle ex-collega's en vrienden die ze achter ging laten.

Resultaat van ijsregen op de bbq.

Bloemetjes kopen.

Maar het was geen goed weer en er was ijsregen en tornado waarschuwingen en overstromingen en overal brand en dood en verderf. Gelukkig hebben we het wel nog een beetje leuk kunnen maken. Vooral dankzij Karlijn hebben we het appartement aangekleed met allemaal plantjes en een krijt tekening van alle pleegdiertjes. Ze is die drie weken bijna non-stop bezig geweest met alles klaarstomen voor vertrek. Koffers inpakken, telefoonnummer opheffen, heel veel snoepen, afspraken maken met instanties in Nederland, enzovoorts. Dat ging allemaal zo snel dat ik het zelf bijna niet in de gaten had. Voor we het wisten hadden we nog maar een weekje samen en dat sloeg er best wel hard in. Heel raar en moeilijk om te manoeuvreren in een staat waarin je de hele tijd twee emoties voelt. Natuurlijk realiseren we dat we van een generatie zijn met een vrijwel onbeperkte mogelijkheid tot communicatie. We kunnen ieder moment van de dag direct met elkaar in contact staan, via telefonie of internet, maar daarin ontbreekt een dimensie. De toon van mijn schrijfwerk verandert ook, naarmate ik langer bij dit onderwerp stil sta. Ik moet door!

Karlijn die haar bagage inlevert.

Nou, en toen was het 9 mei en hebben we samen de bus genomen naar het vliegveld. Daar hebben we even rond gekeuveld, maar het was al snel duidelijk dat des te langer we het afscheid uitstelden, des te moeilijker het zou worden. Na een ferme knuffel, zoen en de beste wensen zwaaiden we elkaar uit en ben ik, ellendig over mijn schouder kijkend, het vliegveld afgelopen, de bus ingestapt en daarna naar huis gereisd met de metro. Eenmaal thuis een dikke pizza met een flink blik bier besteld om de emoties te beteugelen en de rest van de avond Star Trek gekeken met het traject van Karlijn's vlucht op mijn telefoon. Wat een gemoedelijke serie, precies wat ik nodig had na een dag als deze. De ochtend erop werd ik wakker met een bellende Karlijn en hebben we wat trillende lipjes gewisseld. De vlucht was aangenaam, maar ze mocht de armsteun niet gebruiken van de meneer naast haar.

De planten die mijn woonkamer geoxideerd houden.

En inmiddels is Karlijn's vertrek al bijna een maand geleden en is er vrij weinig gebeurd in Montreal. Het weer trok ineens aan, de bomen kregen binnen een week een gedekte lading bladeren, de laatste beetjes sneeuw verdwenen als ..sneeuw voor de zon en het is inmiddels al ruim 30 graden geweest. Zonnetje schijnt, de lucht is blauw, maak maar af. Mijn verjaardag kwam en ging met wat minder felicitaties dan ik gewend ben (bedankt voor alle felicitaties!!!), maar dat schuif ik in de schoen van de individualistisch en egocentrische natuur van de Noord Amerikaan. Wel heb ik het initiatief genomen een kleine picknick te organiseren in La Fontaine park. Daar hebben we uiteindelijk met een man of 10 van de zon genoten, frisbee gespeeld, met een rugby bal gegooid en als klapper op de vuurpijl heb ik ook mijn pink gebroken. Boing! Wat een origineel cadeau.

De spalk in kwestie.

Het deed gelukkig niet zoveel pijn en hij stond maar een paar graden scheef; waarschijnlijk door de zwelling dacht ik toen. Ik heb al eerder vingers gebroken en die ervaringen hebben me redelijk voorbereid. Ik heb de picknick dekens snel leeggeplukt, al het bier meegenomen en afscheid genomen van mijn gasten zonder uitleg te geven van wat er gebeurd was. Dat had natuurlijk iets tactvoller gekund, maar ik was een man on a mission en ik moest mijn vinger koelen! De snel-wandeling naar huis met een rugzak vol bier en twee handtassen met dekens en etenswaar zal vast komisch uitgezien hebben. Eenmaal thuis heb ik alles geregeld voor een afspraak met de Ubisoft dokter, een röntgenfoto, een spalk en een bezoek aan een handchirurg. Hopelijk blijft het daar bij en kan ik over een maand weer uit m'n spalkje! Precies voordat ik naar New York ga met de Amtrak trein. De situatie is akelig identiek aan die van 5 jaar geleden, toen ik mijn vinger brak en een maand later naar San Francisco vloog.


Oh! En Leo komt aankomend weekend een dagje op de koffie. Hij vliegt naar Vancouver maar heeft weten te regelen dat hij een dagje in Montreal op bezoek kan komen! Heel erg leuk dat dat zomaar ineens gaat. We gaan uiteten, een biertje drinken en even Skypen met Cobi als dat dan nog lukt. Verder geen plannen, want het zal wel uitputtend zijn om even lekker mee te komen in een dag die 6 uur langer duurt, maar misschien gaan we wel even hangen in een park. Zonder rugbyballen, maar wie weet! Beetje spanning en sensatie is zo kwaad nog niet.


Groetjes,
Pim

#4 - Bijna thuis

Naar aanleiding van wat verzoeken en passief agressief refereren (Leo) heb ik besloten opnieuw een blog te schrijven over de periode tussen zaterdag 5 augustus en, wel, vandaag. Dat zijn inmiddels een dikke 2 maanden, waarin opzicht niet gek veel is gebeurd, maar waarvan het uitlijnen het misschien toch waard is. Daarnaast vind ik dit schrijven wel leuk en helpt het reflecteren. Minder vanzelfsprekend, maar niet minder waar, is dit ook geheugentraining. Ik onthoud opmerkelijk weinig en kruiswoordpuzzels helpen niet.

Rue McGill rond 18h30

Computer en daglicht

Op het moment dat ik de vorige keer mijn blog af had gerond waren Karlijn's ouders, Robert en Lenny, net een weekje weg op een reisje door Quebec en Ontario. Voor ze terugkeerden hebben we een verjaardagsfeestje gehad en wat kleine accessoires gekocht voor onze pleegcavia's Spek en Pinda. Ongeveer gelijktijdig kwamen de laatste onderdelen aan voor mijn zelfgebouwde desktop en kan ik sindsdien weer ongemoeid studeren en spelletjes spelen. Die staat nu in de slaapkamer, met uitzicht op ons dakterras en de straat, zodat ik genoeg vitamientjes van het daglicht ontvang.

Spek en Pinda op de post

De week daarop kwam het nieuws dat Spek en Pinda geadopteerd zouden worden en moesten we terug naar de SPCA. Gelukkig waren Robert en Lenny een aantal dagen eerder teruggekomen van hun rondreis en konden ze ons met hun gehuurde auto brengen. Daar kregen we drie dametjes voor terug; Lisa, Chocolate en Punky kwamen met ons mee. Kort na dit uitstapje, moesten Robert en Lenny weer weg om het vliegtuig naar Europa te halen en hebben we afscheid genomen op de stoep voor ons appartement. Tijdens het afscheid trof de treurige realisatie me dat we nu weer even niemand gaan zien en heb ik mijn broer, Stan, meteen gevraagd of hij ook naar ons toe wou komen. En die komt natuurlijk!

Scientology is ook een beetje dream come true

Mijn huidige contract bij Mikros Animation loopt op 24 november ten einde en omdat ik graag de touwtjes zelf in handen heb, hakte ik rond deze tijd ook de knoop door om een nieuwe werknemer te zoeken. Ik heb het de laatste tijd wel naar mijn zin bij Mikros, maar ik zit met een einddatum op mijn werkvisum en ben niet van plan die te laten verlopen. Hoe dan ook, kort daarna had ik mijn eerste interview bij Ubisoft en eigenlijk was toen mijn zoektocht weer afgelopen. Na nog wat telefonisch overleg om mijn verwachtingen vast te leggen en secundaire arbeidsvoorwaarden te bespreken, heb ik twee weken later mijn contract ondertekend en begin ik op 27 november bij Ubisoft Montreal. Beetje een dream come true voor mij, want ik ambieer het werken op grotere projecten. Hopelijk is ook leuk!

Het spektakel in al zijn pracht en praal

Op 21 augustus was er een zonsverduistering. Dat was cool, maar valt verder eigenlijk weinig over te vertellen. Het lampje ging een beetje uit en daarna ging het lampje weer een beetje aan. Volgens mij hadden we ongeveer 55% dekking, maar de zon is zo ontzettend fel dat je het verschil met het blote oog niet ziet. De brilletjes waren dan ook ruim 3 weken van tevoren uitverkocht en improvisatie pakketjes doken overal in het kantoor op, maar met geen enkele kon er direct naar de zon gekeken worden. Gelukkig zorgden de bladeren van de bomen voor een erg surreëel visueel spektakel. Ik heb er zelf geen goede foto van genomen, maar gelukkig is het internet er vol van. De kleine ruimte tussen de schaduwen tussen de bladeren zorgen namelijk voor een soort van pinhole camera en geven de vorm van de lichtbron weer; in dit geval de zon. Bijzonder, die wetenschap enzo!

Vanaf de 9e verdieping

De dag erna sloeg het weer om naar het slechtste weer van de afgelopen maanden. In Centraal Montreal viel het natuurlijk wel mee, alle grote gebouwen vangen de grote vlagen op en de wind krijgt weinig vrij spel, maar Greater Montreal kreeg het flink te verduren met een aantal windhozen. Van een kleine tornado werd ook gesproken, maar de schade was gelimiteerd tot het wegwaaien van wat schuurtjes en omvallen van enkele bomen. Dat brengt wel een onaangename realisatie met zich mee dat er tornado's vormen zo ver ten noorden van Tornado Alley. Na een beetje googelen bleek dat er in de afgelopen 60 jaar misschien 3 echte tornado's de afstand hebben afgelegd, dus valt reuze mee. Ik begin te denken dat de mannen van het weer van grootspraak houden.

Chocolate, Punky en Lisa

Op 2 september, nog geen maand later, moesten Lisa, Chocolate en Punky, weer terug naar de SPCA voor adoptie. We moesten deze keer wel via de metro, want we hadden geen lieve ouders die ons konden brengen. Dat was wel een beetje sneu, want ze werden heel akelig van het lawaai van de metro. Een taxi had ook gekund, maar kost 50 dollar en de SPCA vergoedt niets. Uiteindelijk daar werd duidelijk dat de adoptie ouders nog twijfelden en toch een ander setje cavia's wilden adopteren. Dus toen moesten we weer naar huis, maar konden gelukkig de drie dames de terugreis besparen. Groepjes vrouwtjes worden namelijk veel sneller geadopteerd en er waren nog geïnteresseerden. Ons werd aangeraden de kooien even te ontdoen van geurtjes aangezien we waarschijnlijk een weekje later een mannetje konden gaan verplegen.

Op bezoek bij EffectsMTL

Een paar dagen later, op 6 en 7 september was de EffectsMTL beurs; een soort bijeenkomst voor zowel bedrijven als werknemers in Montreal. Deze beurs was een goede kans om jezelf voor te stellen bij verschillende bedrijven om je kans op een nieuwe baan te vergroten aangezien je natuurlijk nergens een permanent contract krijgt. Ik was daar met twee collega's (vrienden inmiddels) om een beetje rond te kijken en te babbelen met de ontwikkelaars van software die wij dagelijks gebruiken. Niet echt contacten gelegd, mijn LinkedIn heeft geen extra verzoeken mogen ontvangen, maar dat was ook niet echt nodig. Ik had immers al een ander dingetje.

Timon en Freddy introduceren

Mimi de hamster

Op 10 september kregen we nieuws van de SPCA dat we de kooi weer mochten vullen met een mannetje genaamd Timon. Dit was een heel mager mannetje waar inmiddels van duidelijk is dat hij en zijn twee broertjes waren mishandeld. De broertjes waren aan ondervoeding overleden, voordat alleen Timon, vel over been, terug werd gebracht naar de SPCA. Timon woog op dat moment ongeveer 650 gram en is sindsdien bijna de helft daarvan aangekomen. Lekkere dikke buik dus! Dezelfde avond werd een ander mannetje gebracht, genaamd Freddy. Het is de bedoeling dat wij ze proberen vriendjes te laten worden, maar wij denken inmiddels dat dat niet gaat lukken. Daarnaast hebben we besloten nóg een diertje te verplegen; een goudhamstertje genaamd Mimi. Karlijn had namelijk gezien dat alle hamsters bij de SPCA in veel te kleine kooien zaten en we konden er niet weg zonder er eentje een beter plekje te geven. Ik moet er niks van hebben; hamsters zijn eng, maar Karlijn vind ze schattig ofzo. Ik snap dat niet.

Ter opvulling een sfeer impressie
van een woonwijkje

Vijf dagen later vlogen Cobi en Leo naar Toronto. Ze kwamen halverwege de middag aan (lokale tijd) en hebben toen een stukje gereden met een huur auto, voordat ze weer contact opnamen om te laten weten dat alles vlotjes verlopen was. Wel erg moe en een berg gezeik met de vluchtregelingen, maar eenmaal geland doet dat er allemaal niet mee toe. De dag erna hadden Karlijn en ik een strandfeestje van Mikros, waarbij we allemaal bijeen werden geroepen op een groot stuk, met zand bestrooid, beton aan de St-Lawrence oever. De temperaturen waren aangenaam en we hebben vrijwel heel de middag met het Mikros team Petanque gespeeld en bier gedronken. Als afsluiting was er een tentje met krekel spaghetti, dat was bijzonder, en daarna zijn we met een oud-klasgenootje van Karlijn, die toevallig ook in Montreal woont, uit gaan eten bij Station Des Sports... we worden bijna vaste klanten.

In de jungle

Op woensdag 20 september kwamen Cobi en Leo aan in Montreal en heb ik ze opgehaald vanuit mijn werk. We hebben toen in de lobby van het hotel even flink geknuffeld, wat traantjes weggepinkt en elkaar vaak en hard op de schouders geklopt. Daarna zijn we naar huis gelopen huis gelopen om daar nacho's te eten; net als met Robert en Lenny op hun eerste dag in Montreal. We zijn toen vooral over de St. Catharine gelopen, om de terugtocht gemakkelijk te houden, maar Leo kende de weg al. Na het eten hebben we een agenda opgezet voor de opvolgende dagen en onze wegen weer gescheiden. Hun dag was lang, met een bezoek aan Ottawa vanuit de Algonquin en direct door naar Montreal. De dagen erna hebben we Montreal uitgeplozen, het BioDome bezocht (wat werkelijk fantastisch was) en boodschappen gedaan bij de SuperC, waar we zo veel ingevroren voedsel hebben kunnen kopen dat we denken ongeveer de helft van de winter door te kunnen komen op alleen ingevroren vis.

Old Town drankje met live muziek

Vogeltjes op Île Saint-Quentin

Na een aantal dagen Montreal en omgeving, zoals Trois-Rivieres, te hebben verkent, besloten we op zondag elkaar te ontmoeten in La Baie, een complex met eigenlijk maar één grote winkel, genaamd Hudson. Die shop is een beetje te vergelijken met de V&D van ons, maar dan 8 verdiepingen hoog. We hebben er niet lang hoeven keutelen, voordat we een goede jas van Columbia vonden die ik volgens mij wel goed kan gebruiken voor de winter. De binnenkant van deze jas heeft de stof van een warmtedeken en zal dus mijn lichaamswarmte reflecteren. Daarnaast water- en winddicht, wat een pre is, aangezien het in Montreal erg hard kan waaien en sneeuw behoorlijk nat kan zijn. Even verderop kwamen we een klassieke Canadese muts tegen en heb ik die ook meegenomen. Een foto van mijn winterkledij volgt uiteraard, zodra de winter is begonnen. Diezelfde avond hebben we, na wederom een hapje eten bij Station Des Sports, afscheid genomen van Cobi en Leo. Dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo leuk, maar had er daarna toch vrij snel weer vrede mee. We zijn eigenlijk allemaal nooit zo ver weg van elkaar.

Sneeuwbal, maar een betere macro foto volgt

Zulke bezoekjes zijn heel erg welkom en heel erg leuk. Je leeft er heel er naartoe en moet bijna afkicken als ze afgelopen zijn. Vandaar dat de weken erop erg rustig waren. We hebben ze vooral besteed aan weer in het dagelijks ritme te komen, kleine dingetjes ondernemen met collega's en zo nu en dan ons zelf trakteren op een keertje uiteten. De meest recentelijk verandering is geweest dat Mimi geadopteerd is en we daarvoor in de plaats een dwerghamster genaamd Boule de Neige mee voor hebben teruggenomen om te verplegen. Sneeuwbal dus...

Een beetje gethanksgivinged

En nu is het 24 oktober, laat op de avond, en heb ik eigenlijk alles wel gehad. Volgens een blog genaamd MTLBlog zou het gisteren moeten zijn gaan sneeuwen, een klein beetje, maar in plaats daarvan is het nu 24 graden, benauwd en heel regenachtig. Toch gek, want we hebben vorige week een aantal dagen dicht bij het nulpunt gehad. Ik ben benieuwd wanneer de winter echt begint en hoe hard die aan komt zetten. Karlijn heeft ook een mooie winterjas gevonden en we zijn ons mentaal aan het voor bereiden op Halloween. Karlijn wil er graag aan meedoen, maar ik moet er eigenlijk maar niets van hebben. Kostuums zijn eng, carnaval is stom, bier drinken is leuk, maar niet als je niet gemakkelijk kan plassen. Nog even en dan wil niemand meer naar buiten; ik kijk er stiekem een beetje naar uit. Wat een avontuur!

Groetjes,

Karlijn en Pim

#3 - Inburgeren

De titel reflecteert wel aardig wat voor dagje het was vandaag. Langzaam, zwoel, flets, droevig en wisselvallig.. mocht je hagel en een strak blauwe lucht zo willen noemen. Ik lieg natuurlijk, want ik schrijf dit over een aantal dagen heen, maar wel erg leuk dat je weer terug bent om de tijd te nemen een stukje tekst en/of wat plaatjes te bekijken van onze tijd in Canada. Inmiddels zijn we bijna 2 maanden hier en wat ervaringen rijker. De plooien in het regelwerk zijn bijna vlak gestreken en de sleur van het dagelijks leven slaat keihard toe. Saaie boel eigenlijk.

Jazz Festival

Onderweg naar RAMQ en een boekenwinkel

De laatste keer dat ik geschreven heb was op 20 juni en is dus al even geleden. Als gevolg hiervan ga ik een aantal flinke chronologische sprongen maken, maar zal ik voor het gemak oppakken waar ik gebleven was. Namelijk woensdag ochtend 21 juni, een dag die ik me niet meer kan herinneren en waar dus naar alle waarschijnlijkheid niets interessants op is voorgevallen. De eerstvolgende dag die ik me wel kan herinneren is maandag de 26e, waarop we onze RAMQ (Régie de l'Assurance Maladie du Québec) gingen regelen.

Niet mijn foto, maar indicatief van weinig
ruimtelijke efficiëntie

De zaterdag ervoor (daar gaat de chronologie al) was het St. Jean Baptiste Day, een dag die alleen in Quebec een feestdag is, en (net als in België) wordt zo'n vrije dag verplaatst naar een werkdag als die in het weekend valt. Kortom, voor mij de maandag erop vrij, waardoor wij kans schoon zagen ons resterende geregel af te ronden. Daarvoor moesten we naar het kantoor van de provinciale overheid in het Guy Favreau complex, een indrukwekkende draak van gebakken steen, glas, cement en ondoelmatige indeling van grote en kleine ruimtes. De receptie van 50 meter hoog, diep en breed was gevuld met bijna drie receptionisten; een niveau lager in de wachtruimte van het RAMQ zaten we bijna twee uur samengepakt te wachten op onze beurt met 300 vrienden. Daar was natuurlijk niets aan en zodra we aan de beurt waren was het met een kwartiertje geklaard; pasfoto's en al.

Net voor ik me realiseer dat ik mijn camera kwijt ben

30 juni was een spannende dag. Niet omdat we zelf echt iets ondernamen, maar omdat op deze dag onze uitschrijving uit Europa afgerond werd. Inwonersstatus van Grubbenvorst naar Montreal, zorgverzekeringen en aansprakelijkheidsverzekeringen die tegelijkertijd stoppen en opzeggen van telefonische gegevens (mijn Nederlandse nummer bestaat dus niet meer). Vanaf dat moment zijn we dus volledig afhankelijk van onze Globetrotter verzekering bij Allianz. Om dat te vieren hebben we de eerste paar avonden van juli genomen om het Montreal Jazz Festival te bezoeken; een festival dat zich vooral lijkt te identificeren met allerlei muzieksoorten behalve Jazz. Dikke prima! Wij kunnen namelijk allebei geen Jazz bands opnoemen en de muziek was aangename ondersteuning van pils op een zonnig terrasje. Onze vriend Pallav (met collega's deze keer) was hier opnieuw bij en we hebben er een aantal gezellige avonden van gemaakt.

Pakje in kwestie

Op 6 juli werd er een aanslag gepleegd op ons leven. We ontvingen een kleine doos uit Nederland met een doorzichtig plastic zak groene schimmel, kaas en drop. Na voorzichtig, maar succesvol de schimmel onschadelijk te hebben gemaakt konden we de onderliggende bacteriële bomb in de koelkast deponeren en dagen later verdelen over onze nacho's. Die smaakten daar toch wel erg goed door, maar het gevaar was nog niet geweken! Op 12 juli schopte ik onvrijwillig tegen mijn dumbbells die iemand intentioneel direct naast de deuropening om de hoek had achtergelaten. Ik ben er tot op heden nog niet zeker van of ik op dat moment mijn teen gekneusd of gebroken heb, maar hij ziet er inmiddels weer uit als een teen en zit nog steeds goed om.

Karlijn's business kaartje

De dag hierna kreeg Karlijn bericht terug van een interview dat ze eerder in de week had gehad bij Ubisoft, de grootste game developer op dit moment. Ze was helaas niet gekozen voor de positie waar ze voor had gesolliciteerd, maar geheel teleurgesteld was ze niet. Dit was een goed moment om de knoop door te hakken waar ze qua timing al langer mee liep te worstelen. Karlijn wordt namelijk heel blij van diertjes en, ook in Gent al, zag ze zichzelf meer richting dierenverzorging en -training gaan dan in de film/games tak te blijven. Afgeschreven is het zeker nog niet, maar vanaf nu krijgt haar professionele carrière een draai, misschien wel permanent. Ze heeft zich dezelfde dag nog ingeschreven bij een online hondenuitlaatdienst genaamd Rover en verschillende andere diensten die dichter in de buurt komen bij klassieke werk contracten.

Pannenkoeken

Een ander gevolg van deze verandering is dat Karlijn toen ook contact opgenomen heeft met de SPCA (Society for the Prevention of Cruelty to Animals) om stapsgewijs meer voet aan de grond te krijgen bij dit soort organisaties. Op dat moment hebben we ook besloten pleegdiertjes te nemen, om de lasten van de vrijwilligers en vaste krachten op de hoofdlocatie wat te verlichten. In andere woorden, op zondag 16 juli hebben we Peanut en Noireaux opgehaald (twee cavia's die geen thuis kunnen vinden) en blijven ze bij ons tot iemand ze wilt adopteren. Tot die tijd heten ze Pinda & Spek en kunnen ze met volle teugen genieten van onze nederige stulpje.

Hard aan het werk

En toen was het even rustig. Werk is werk, vrienden maken is niet zo moeilijk als je normaal doet, festivals te over waar grote groepen Afrikanen uitgedost in historisch correcte plunjes de straat kleuren, ik noem maar wat. Ook werd er een tafeltennistornooi georganiseerd bij Mikros. Daar moest ik natuurlijk aan meedoen, maar realiseerde me na de voorrondes dat ik er niet zo goed meer in ben. Ik had gelukkig 3 van mijn 4 tegenstanders verslagen, maar niet zonder felle strijd. Gelukkig heb ik inmiddels mijn meneer Miyagi gevonden en offeren we iedere dag een half uurtje pauze op om de batjes flink te laten zwiepen. Mijn droevige prestaties aan de tafel worden zowaar iets minder sneu.

Gifje van bliksem

Overigens, nu ik het toch over werk heb; hier praten mijn collega's steeds iets meer Engels en komen de mails steeds vaker met een tweede alinea in de juiste taal. Het gaat niet altijd goed - de import Fransen zijn erg slecht zijn in Engels - maar ik merk dat de intentie bij de meesten wel goed is. Helaas is dat niet van iedereen te zeggen en voel ik me zo nu en dan gedwongen een gefrustreerd relaas naar Karlijn te houden over hoe schandalig dat is. Daar bereik ik dan natuurlijk helemaal niets mee, maar dat hoort zo als millennial. Dat daargelaten, word ik wel steeds beter mijn schouders ophalen, mijn wenkbrauwen en lippen naar het puntje van mijn neus brengen en angstvallig rondkijken.

Vuurwerk

Op dinsdag 25 juli kwamen Robert en Lenny aan op Aéroport International Pierre-Elliott-Trudeau en heeft Karlijn ze daar ontvangen. Heel erg leuk en een beetje raar om mensen te zien in een stad waar je de afgelopen maanden alleen maar twee kennissen tegen bent gekomen en op jezelf aangewezen bent. Karlijn heeft ze op sleeptouw genomen door Montreal Downtown, Longueuil, de Walmart en nog een heel aantal andere plekken. Ik was er niet bij want ik moest tafelten..euh werken, maar ik begreep dat het zo leuk was dat ze er blaren door gelopen hebben. Op woensdag aten we bij Oh! Dumplings, een Chinees restaurant in China Town gespecialiseerd in gestoomde, gekookte en gefrituurde zakjes deeg met groenten of vlees; 's Avonds was er vuurwerk. Donderdag werd er een CFL (Canadian Football League) gespeeld tussen de Winnipeg Blue Bombers en de Montreal Alouettes die we gekeken hebben onder het genot van liters Budweiser bij Station Des Sports.

Een willekeurig huisje

En toen was het weekend en hebben we Upper Canada Village bezocht; een soort open theater / museum waarin acteurs het leven van Loyalists halverwege de 19e eeuw afbeelden. Deze acteurs zorgen ook voor de uitvoer van werk in de agrarische cultuur en fabricage van brood, jam en kaas. Daarnaast zijn ze allemaal aanspreekbaar over hun personage en weten ontzettend veel over de tijdsgeest te vertellen. Wij spraken met een Dutch/Canadian boer in bezit van twee ossen die in zijn dagelijks leven ook een Dutch/Canadian boer was alleen hoefde hij hier alleen maar op het welzijn van zijn ossen te letten. Goed voor elkaar dus! Hierna zijn we doorgereden naar Ottawa om het huis te bekijken waar Robert 42 jaar geleden gewoond heeft met zijn ouders en na een kort babbeltje met de huidige bewoners weer doorgereden naar het centrum van Ottawa om daar een grote mechanische draak te bekijken, een burger te eten en weer naar huis te rijden. Voelde wel goed, weer even de tourist uithangen.

Kinderkamer in het huis van de burgemeester

Een mechanische draak

Zondag zijn we naar de Formule-E (Electric) gegaan, een officieel kampioenschap georganiseerd door de FIA (Fédération Internationale de l'Automobile), maar waar uitsluitend met elektrische auto's gereden wordt. Dit evenement is in feite een grote sponsor van de markt voor elektrische auto's en erheen gaan d.m.v. tickets kopen steunt indirect de ontwikkeling van dit soort wagens. Dat wisten we aanvankelijk natuurlijk niet; het was vooral Robert's idee om hier heen te gaan, maar het is wel een goede bijkomstigheid! En zonder gekkigheid, zo veel dure wagens bij elkaar, met allemaal ongeveer hetzelfde vermogen en elkaar dus op andere manieren voorbij moeten jagen is toch wel heel stoer. In onze bocht gebeurde er (durf ik helaas te zeggen) geen gekke dingen, maar de geluiden van brekende body-kits, vlammende velgen en schrapende verschansingen droegen ver genoeg om het levendig te kunnen verbeelden.

Voedsel pakketje

Dit is het een-na-laatste paragraaf, want ik vind het zelf ook wel lang worden zo. Voor mij geheel onaangekondigd, kregen we een voedsel pakket van Wilbert en Berendine uit Nederland! Er zat werkelijk van alles wat in, van snoep tot gereedschap, maar het belangrijkste was natuurlijk koffie. Daar kunnen deze Noord-Amerikanen echt helemaal niks van. Overal vind je alleen maar hele hete, slappe meuk aangesterkt met een grote berg suikerige supplementen. Tim Hortons is nog de grootste overtreder. Baba!

En tja, nu zijn we een week later; is het net een uurtje zondag terwijl ik dit aan het schrijven ben en, voor de leuk, is het ongeveer 4 dagen geleden dat ik ben begonnen met dit blog. Vandaag was niet langzaam, zwoel, flets, droevig en wisselvallig, maar snel, heet, fel, fris en vooral gezellig. Boodschapjes gedaan op de publieke Jean Talon Market, een pakketje opgehaald bij een Belg en de rest van de avond op de bank film gekeken. Wederom, als je dit nog leest, bedankt dat je tot zover bent gekomen!

Groetjes,

Karlijn en Pim