#4 - Bijna thuis

Naar aanleiding van wat verzoeken en passief agressief refereren (Leo) heb ik besloten opnieuw een blog te schrijven over de periode tussen zaterdag 5 augustus en, wel, vandaag. Dat zijn inmiddels een dikke 2 maanden, waarin opzicht niet gek veel is gebeurd, maar waarvan het uitlijnen het misschien toch waard is. Daarnaast vind ik dit schrijven wel leuk en helpt het reflecteren. Minder vanzelfsprekend, maar niet minder waar, is dit ook geheugentraining. Ik onthoud opmerkelijk weinig en kruiswoordpuzzels helpen niet.

Rue McGill rond 18h30

Computer en daglicht

Op het moment dat ik de vorige keer mijn blog af had gerond waren Karlijn's ouders, Robert en Lenny, net een weekje weg op een reisje door Quebec en Ontario. Voor ze terugkeerden hebben we een verjaardagsfeestje gehad en wat kleine accessoires gekocht voor onze pleegcavia's Spek en Pinda. Ongeveer gelijktijdig kwamen de laatste onderdelen aan voor mijn zelfgebouwde desktop en kan ik sindsdien weer ongemoeid studeren en spelletjes spelen. Die staat nu in de slaapkamer, met uitzicht op ons dakterras en de straat, zodat ik genoeg vitamientjes van het daglicht ontvang.

Spek en Pinda op de post

De week daarop kwam het nieuws dat Spek en Pinda geadopteerd zouden worden en moesten we terug naar de SPCA. Gelukkig waren Robert en Lenny een aantal dagen eerder teruggekomen van hun rondreis en konden ze ons met hun gehuurde auto brengen. Daar kregen we drie dametjes voor terug; Lisa, Chocolate en Punky kwamen met ons mee. Kort na dit uitstapje, moesten Robert en Lenny weer weg om het vliegtuig naar Europa te halen en hebben we afscheid genomen op de stoep voor ons appartement. Tijdens het afscheid trof de treurige realisatie me dat we nu weer even niemand gaan zien en heb ik mijn broer, Stan, meteen gevraagd of hij ook naar ons toe wou komen. En die komt natuurlijk!

Scientology is ook een beetje dream come true

Mijn huidige contract bij Mikros Animation loopt op 24 november ten einde en omdat ik graag de touwtjes zelf in handen heb, hakte ik rond deze tijd ook de knoop door om een nieuwe werknemer te zoeken. Ik heb het de laatste tijd wel naar mijn zin bij Mikros, maar ik zit met een einddatum op mijn werkvisum en ben niet van plan die te laten verlopen. Hoe dan ook, kort daarna had ik mijn eerste interview bij Ubisoft en eigenlijk was toen mijn zoektocht weer afgelopen. Na nog wat telefonisch overleg om mijn verwachtingen vast te leggen en secundaire arbeidsvoorwaarden te bespreken, heb ik twee weken later mijn contract ondertekend en begin ik op 27 november bij Ubisoft Montreal. Beetje een dream come true voor mij, want ik ambieer het werken op grotere projecten. Hopelijk is ook leuk!

Het spektakel in al zijn pracht en praal

Op 21 augustus was er een zonsverduistering. Dat was cool, maar valt verder eigenlijk weinig over te vertellen. Het lampje ging een beetje uit en daarna ging het lampje weer een beetje aan. Volgens mij hadden we ongeveer 55% dekking, maar de zon is zo ontzettend fel dat je het verschil met het blote oog niet ziet. De brilletjes waren dan ook ruim 3 weken van tevoren uitverkocht en improvisatie pakketjes doken overal in het kantoor op, maar met geen enkele kon er direct naar de zon gekeken worden. Gelukkig zorgden de bladeren van de bomen voor een erg surreëel visueel spektakel. Ik heb er zelf geen goede foto van genomen, maar gelukkig is het internet er vol van. De kleine ruimte tussen de schaduwen tussen de bladeren zorgen namelijk voor een soort van pinhole camera en geven de vorm van de lichtbron weer; in dit geval de zon. Bijzonder, die wetenschap enzo!

Vanaf de 9e verdieping

De dag erna sloeg het weer om naar het slechtste weer van de afgelopen maanden. In Centraal Montreal viel het natuurlijk wel mee, alle grote gebouwen vangen de grote vlagen op en de wind krijgt weinig vrij spel, maar Greater Montreal kreeg het flink te verduren met een aantal windhozen. Van een kleine tornado werd ook gesproken, maar de schade was gelimiteerd tot het wegwaaien van wat schuurtjes en omvallen van enkele bomen. Dat brengt wel een onaangename realisatie met zich mee dat er tornado's vormen zo ver ten noorden van Tornado Alley. Na een beetje googelen bleek dat er in de afgelopen 60 jaar misschien 3 echte tornado's de afstand hebben afgelegd, dus valt reuze mee. Ik begin te denken dat de mannen van het weer van grootspraak houden.

Chocolate, Punky en Lisa

Op 2 september, nog geen maand later, moesten Lisa, Chocolate en Punky, weer terug naar de SPCA voor adoptie. We moesten deze keer wel via de metro, want we hadden geen lieve ouders die ons konden brengen. Dat was wel een beetje sneu, want ze werden heel akelig van het lawaai van de metro. Een taxi had ook gekund, maar kost 50 dollar en de SPCA vergoedt niets. Uiteindelijk daar werd duidelijk dat de adoptie ouders nog twijfelden en toch een ander setje cavia's wilden adopteren. Dus toen moesten we weer naar huis, maar konden gelukkig de drie dames de terugreis besparen. Groepjes vrouwtjes worden namelijk veel sneller geadopteerd en er waren nog geïnteresseerden. Ons werd aangeraden de kooien even te ontdoen van geurtjes aangezien we waarschijnlijk een weekje later een mannetje konden gaan verplegen.

Op bezoek bij EffectsMTL

Een paar dagen later, op 6 en 7 september was de EffectsMTL beurs; een soort bijeenkomst voor zowel bedrijven als werknemers in Montreal. Deze beurs was een goede kans om jezelf voor te stellen bij verschillende bedrijven om je kans op een nieuwe baan te vergroten aangezien je natuurlijk nergens een permanent contract krijgt. Ik was daar met twee collega's (vrienden inmiddels) om een beetje rond te kijken en te babbelen met de ontwikkelaars van software die wij dagelijks gebruiken. Niet echt contacten gelegd, mijn LinkedIn heeft geen extra verzoeken mogen ontvangen, maar dat was ook niet echt nodig. Ik had immers al een ander dingetje.

Timon en Freddy introduceren

Mimi de hamster

Op 10 september kregen we nieuws van de SPCA dat we de kooi weer mochten vullen met een mannetje genaamd Timon. Dit was een heel mager mannetje waar inmiddels van duidelijk is dat hij en zijn twee broertjes waren mishandeld. De broertjes waren aan ondervoeding overleden, voordat alleen Timon, vel over been, terug werd gebracht naar de SPCA. Timon woog op dat moment ongeveer 650 gram en is sindsdien bijna de helft daarvan aangekomen. Lekkere dikke buik dus! Dezelfde avond werd een ander mannetje gebracht, genaamd Freddy. Het is de bedoeling dat wij ze proberen vriendjes te laten worden, maar wij denken inmiddels dat dat niet gaat lukken. Daarnaast hebben we besloten nóg een diertje te verplegen; een goudhamstertje genaamd Mimi. Karlijn had namelijk gezien dat alle hamsters bij de SPCA in veel te kleine kooien zaten en we konden er niet weg zonder er eentje een beter plekje te geven. Ik moet er niks van hebben; hamsters zijn eng, maar Karlijn vind ze schattig ofzo. Ik snap dat niet.

Ter opvulling een sfeer impressie
van een woonwijkje

Vijf dagen later vlogen Cobi en Leo naar Toronto. Ze kwamen halverwege de middag aan (lokale tijd) en hebben toen een stukje gereden met een huur auto, voordat ze weer contact opnamen om te laten weten dat alles vlotjes verlopen was. Wel erg moe en een berg gezeik met de vluchtregelingen, maar eenmaal geland doet dat er allemaal niet mee toe. De dag erna hadden Karlijn en ik een strandfeestje van Mikros, waarbij we allemaal bijeen werden geroepen op een groot stuk, met zand bestrooid, beton aan de St-Lawrence oever. De temperaturen waren aangenaam en we hebben vrijwel heel de middag met het Mikros team Petanque gespeeld en bier gedronken. Als afsluiting was er een tentje met krekel spaghetti, dat was bijzonder, en daarna zijn we met een oud-klasgenootje van Karlijn, die toevallig ook in Montreal woont, uit gaan eten bij Station Des Sports... we worden bijna vaste klanten.

In de jungle

Op woensdag 20 september kwamen Cobi en Leo aan in Montreal en heb ik ze opgehaald vanuit mijn werk. We hebben toen in de lobby van het hotel even flink geknuffeld, wat traantjes weggepinkt en elkaar vaak en hard op de schouders geklopt. Daarna zijn we naar huis gelopen huis gelopen om daar nacho's te eten; net als met Robert en Lenny op hun eerste dag in Montreal. We zijn toen vooral over de St. Catharine gelopen, om de terugtocht gemakkelijk te houden, maar Leo kende de weg al. Na het eten hebben we een agenda opgezet voor de opvolgende dagen en onze wegen weer gescheiden. Hun dag was lang, met een bezoek aan Ottawa vanuit de Algonquin en direct door naar Montreal. De dagen erna hebben we Montreal uitgeplozen, het BioDome bezocht (wat werkelijk fantastisch was) en boodschappen gedaan bij de SuperC, waar we zo veel ingevroren voedsel hebben kunnen kopen dat we denken ongeveer de helft van de winter door te kunnen komen op alleen ingevroren vis.

Old Town drankje met live muziek

Vogeltjes op Île Saint-Quentin

Na een aantal dagen Montreal en omgeving, zoals Trois-Rivieres, te hebben verkent, besloten we op zondag elkaar te ontmoeten in La Baie, een complex met eigenlijk maar één grote winkel, genaamd Hudson. Die shop is een beetje te vergelijken met de V&D van ons, maar dan 8 verdiepingen hoog. We hebben er niet lang hoeven keutelen, voordat we een goede jas van Columbia vonden die ik volgens mij wel goed kan gebruiken voor de winter. De binnenkant van deze jas heeft de stof van een warmtedeken en zal dus mijn lichaamswarmte reflecteren. Daarnaast water- en winddicht, wat een pre is, aangezien het in Montreal erg hard kan waaien en sneeuw behoorlijk nat kan zijn. Even verderop kwamen we een klassieke Canadese muts tegen en heb ik die ook meegenomen. Een foto van mijn winterkledij volgt uiteraard, zodra de winter is begonnen. Diezelfde avond hebben we, na wederom een hapje eten bij Station Des Sports, afscheid genomen van Cobi en Leo. Dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo leuk, maar had er daarna toch vrij snel weer vrede mee. We zijn eigenlijk allemaal nooit zo ver weg van elkaar.

Sneeuwbal, maar een betere macro foto volgt

Zulke bezoekjes zijn heel erg welkom en heel erg leuk. Je leeft er heel er naartoe en moet bijna afkicken als ze afgelopen zijn. Vandaar dat de weken erop erg rustig waren. We hebben ze vooral besteed aan weer in het dagelijks ritme te komen, kleine dingetjes ondernemen met collega's en zo nu en dan ons zelf trakteren op een keertje uiteten. De meest recentelijk verandering is geweest dat Mimi geadopteerd is en we daarvoor in de plaats een dwerghamster genaamd Boule de Neige mee voor hebben teruggenomen om te verplegen. Sneeuwbal dus...

Een beetje gethanksgivinged

En nu is het 24 oktober, laat op de avond, en heb ik eigenlijk alles wel gehad. Volgens een blog genaamd MTLBlog zou het gisteren moeten zijn gaan sneeuwen, een klein beetje, maar in plaats daarvan is het nu 24 graden, benauwd en heel regenachtig. Toch gek, want we hebben vorige week een aantal dagen dicht bij het nulpunt gehad. Ik ben benieuwd wanneer de winter echt begint en hoe hard die aan komt zetten. Karlijn heeft ook een mooie winterjas gevonden en we zijn ons mentaal aan het voor bereiden op Halloween. Karlijn wil er graag aan meedoen, maar ik moet er eigenlijk maar niets van hebben. Kostuums zijn eng, carnaval is stom, bier drinken is leuk, maar niet als je niet gemakkelijk kan plassen. Nog even en dan wil niemand meer naar buiten; ik kijk er stiekem een beetje naar uit. Wat een avontuur!

Groetjes,

Karlijn en Pim

#3 - Inburgeren

De titel reflecteert wel aardig wat voor dagje het was vandaag. Langzaam, zwoel, flets, droevig en wisselvallig.. mocht je hagel en een strak blauwe lucht zo willen noemen. Ik lieg natuurlijk, want ik schrijf dit over een aantal dagen heen, maar wel erg leuk dat je weer terug bent om de tijd te nemen een stukje tekst en/of wat plaatjes te bekijken van onze tijd in Canada. Inmiddels zijn we bijna 2 maanden hier en wat ervaringen rijker. De plooien in het regelwerk zijn bijna vlak gestreken en de sleur van het dagelijks leven slaat keihard toe. Saaie boel eigenlijk.

Jazz Festival

Onderweg naar RAMQ en een boekenwinkel

De laatste keer dat ik geschreven heb was op 20 juni en is dus al even geleden. Als gevolg hiervan ga ik een aantal flinke chronologische sprongen maken, maar zal ik voor het gemak oppakken waar ik gebleven was. Namelijk woensdag ochtend 21 juni, een dag die ik me niet meer kan herinneren en waar dus naar alle waarschijnlijkheid niets interessants op is voorgevallen. De eerstvolgende dag die ik me wel kan herinneren is maandag de 26e, waarop we onze RAMQ (Régie de l'Assurance Maladie du Québec) gingen regelen.

Niet mijn foto, maar indicatief van weinig
ruimtelijke efficiëntie

De zaterdag ervoor (daar gaat de chronologie al) was het St. Jean Baptiste Day, een dag die alleen in Quebec een feestdag is, en (net als in België) wordt zo'n vrije dag verplaatst naar een werkdag als die in het weekend valt. Kortom, voor mij de maandag erop vrij, waardoor wij kans schoon zagen ons resterende geregel af te ronden. Daarvoor moesten we naar het kantoor van de provinciale overheid in het Guy Favreau complex, een indrukwekkende draak van gebakken steen, glas, cement en ondoelmatige indeling van grote en kleine ruimtes. De receptie van 50 meter hoog, diep en breed was gevuld met bijna drie receptionisten; een niveau lager in de wachtruimte van het RAMQ zaten we bijna twee uur samengepakt te wachten op onze beurt met 300 vrienden. Daar was natuurlijk niets aan en zodra we aan de beurt waren was het met een kwartiertje geklaard; pasfoto's en al.

Net voor ik me realiseer dat ik mijn camera kwijt ben

30 juni was een spannende dag. Niet omdat we zelf echt iets ondernamen, maar omdat op deze dag onze uitschrijving uit Europa afgerond werd. Inwonersstatus van Grubbenvorst naar Montreal, zorgverzekeringen en aansprakelijkheidsverzekeringen die tegelijkertijd stoppen en opzeggen van telefonische gegevens (mijn Nederlandse nummer bestaat dus niet meer). Vanaf dat moment zijn we dus volledig afhankelijk van onze Globetrotter verzekering bij Allianz. Om dat te vieren hebben we de eerste paar avonden van juli genomen om het Montreal Jazz Festival te bezoeken; een festival dat zich vooral lijkt te identificeren met allerlei muzieksoorten behalve Jazz. Dikke prima! Wij kunnen namelijk allebei geen Jazz bands opnoemen en de muziek was aangename ondersteuning van pils op een zonnig terrasje. Onze vriend Pallav (met collega's deze keer) was hier opnieuw bij en we hebben er een aantal gezellige avonden van gemaakt.

Pakje in kwestie

Op 6 juli werd er een aanslag gepleegd op ons leven. We ontvingen een kleine doos uit Nederland met een doorzichtig plastic zak groene schimmel, kaas en drop. Na voorzichtig, maar succesvol de schimmel onschadelijk te hebben gemaakt konden we de onderliggende bacteriële bomb in de koelkast deponeren en dagen later verdelen over onze nacho's. Die smaakten daar toch wel erg goed door, maar het gevaar was nog niet geweken! Op 12 juli schopte ik onvrijwillig tegen mijn dumbbells die iemand intentioneel direct naast de deuropening om de hoek had achtergelaten. Ik ben er tot op heden nog niet zeker van of ik op dat moment mijn teen gekneusd of gebroken heb, maar hij ziet er inmiddels weer uit als een teen en zit nog steeds goed om.

Karlijn's business kaartje

De dag hierna kreeg Karlijn bericht terug van een interview dat ze eerder in de week had gehad bij Ubisoft, de grootste game developer op dit moment. Ze was helaas niet gekozen voor de positie waar ze voor had gesolliciteerd, maar geheel teleurgesteld was ze niet. Dit was een goed moment om de knoop door te hakken waar ze qua timing al langer mee liep te worstelen. Karlijn wordt namelijk heel blij van diertjes en, ook in Gent al, zag ze zichzelf meer richting dierenverzorging en -training gaan dan in de film/games tak te blijven. Afgeschreven is het zeker nog niet, maar vanaf nu krijgt haar professionele carrière een draai, misschien wel permanent. Ze heeft zich dezelfde dag nog ingeschreven bij een online hondenuitlaatdienst genaamd Rover en verschillende andere diensten die dichter in de buurt komen bij klassieke werk contracten.

Pannenkoeken

Een ander gevolg van deze verandering is dat Karlijn toen ook contact opgenomen heeft met de SPCA (Society for the Prevention of Cruelty to Animals) om stapsgewijs meer voet aan de grond te krijgen bij dit soort organisaties. Op dat moment hebben we ook besloten pleegdiertjes te nemen, om de lasten van de vrijwilligers en vaste krachten op de hoofdlocatie wat te verlichten. In andere woorden, op zondag 16 juli hebben we Peanut en Noireaux opgehaald (twee cavia's die geen thuis kunnen vinden) en blijven ze bij ons tot iemand ze wilt adopteren. Tot die tijd heten ze Pinda & Spek en kunnen ze met volle teugen genieten van onze nederige stulpje.

Hard aan het werk

En toen was het even rustig. Werk is werk, vrienden maken is niet zo moeilijk als je normaal doet, festivals te over waar grote groepen Afrikanen uitgedost in historisch correcte plunjes de straat kleuren, ik noem maar wat. Ook werd er een tafeltennistornooi georganiseerd bij Mikros. Daar moest ik natuurlijk aan meedoen, maar realiseerde me na de voorrondes dat ik er niet zo goed meer in ben. Ik had gelukkig 3 van mijn 4 tegenstanders verslagen, maar niet zonder felle strijd. Gelukkig heb ik inmiddels mijn meneer Miyagi gevonden en offeren we iedere dag een half uurtje pauze op om de batjes flink te laten zwiepen. Mijn droevige prestaties aan de tafel worden zowaar iets minder sneu.

Gifje van bliksem

Overigens, nu ik het toch over werk heb; hier praten mijn collega's steeds iets meer Engels en komen de mails steeds vaker met een tweede alinea in de juiste taal. Het gaat niet altijd goed - de import Fransen zijn erg slecht zijn in Engels - maar ik merk dat de intentie bij de meesten wel goed is. Helaas is dat niet van iedereen te zeggen en voel ik me zo nu en dan gedwongen een gefrustreerd relaas naar Karlijn te houden over hoe schandalig dat is. Daar bereik ik dan natuurlijk helemaal niets mee, maar dat hoort zo als millennial. Dat daargelaten, word ik wel steeds beter mijn schouders ophalen, mijn wenkbrauwen en lippen naar het puntje van mijn neus brengen en angstvallig rondkijken.

Vuurwerk

Op dinsdag 25 juli kwamen Robert en Lenny aan op Aéroport International Pierre-Elliott-Trudeau en heeft Karlijn ze daar ontvangen. Heel erg leuk en een beetje raar om mensen te zien in een stad waar je de afgelopen maanden alleen maar twee kennissen tegen bent gekomen en op jezelf aangewezen bent. Karlijn heeft ze op sleeptouw genomen door Montreal Downtown, Longueuil, de Walmart en nog een heel aantal andere plekken. Ik was er niet bij want ik moest tafelten..euh werken, maar ik begreep dat het zo leuk was dat ze er blaren door gelopen hebben. Op woensdag aten we bij Oh! Dumplings, een Chinees restaurant in China Town gespecialiseerd in gestoomde, gekookte en gefrituurde zakjes deeg met groenten of vlees; 's Avonds was er vuurwerk. Donderdag werd er een CFL (Canadian Football League) gespeeld tussen de Winnipeg Blue Bombers en de Montreal Alouettes die we gekeken hebben onder het genot van liters Budweiser bij Station Des Sports.

Een willekeurig huisje

En toen was het weekend en hebben we Upper Canada Village bezocht; een soort open theater / museum waarin acteurs het leven van Loyalists halverwege de 19e eeuw afbeelden. Deze acteurs zorgen ook voor de uitvoer van werk in de agrarische cultuur en fabricage van brood, jam en kaas. Daarnaast zijn ze allemaal aanspreekbaar over hun personage en weten ontzettend veel over de tijdsgeest te vertellen. Wij spraken met een Dutch/Canadian boer in bezit van twee ossen die in zijn dagelijks leven ook een Dutch/Canadian boer was alleen hoefde hij hier alleen maar op het welzijn van zijn ossen te letten. Goed voor elkaar dus! Hierna zijn we doorgereden naar Ottawa om het huis te bekijken waar Robert 42 jaar geleden gewoond heeft met zijn ouders en na een kort babbeltje met de huidige bewoners weer doorgereden naar het centrum van Ottawa om daar een grote mechanische draak te bekijken, een burger te eten en weer naar huis te rijden. Voelde wel goed, weer even de tourist uithangen.

Kinderkamer in het huis van de burgemeester

Een mechanische draak

Zondag zijn we naar de Formule-E (Electric) gegaan, een officieel kampioenschap georganiseerd door de FIA (Fédération Internationale de l'Automobile), maar waar uitsluitend met elektrische auto's gereden wordt. Dit evenement is in feite een grote sponsor van de markt voor elektrische auto's en erheen gaan d.m.v. tickets kopen steunt indirect de ontwikkeling van dit soort wagens. Dat wisten we aanvankelijk natuurlijk niet; het was vooral Robert's idee om hier heen te gaan, maar het is wel een goede bijkomstigheid! En zonder gekkigheid, zo veel dure wagens bij elkaar, met allemaal ongeveer hetzelfde vermogen en elkaar dus op andere manieren voorbij moeten jagen is toch wel heel stoer. In onze bocht gebeurde er (durf ik helaas te zeggen) geen gekke dingen, maar de geluiden van brekende body-kits, vlammende velgen en schrapende verschansingen droegen ver genoeg om het levendig te kunnen verbeelden.

Voedsel pakketje

Dit is het een-na-laatste paragraaf, want ik vind het zelf ook wel lang worden zo. Voor mij geheel onaangekondigd, kregen we een voedsel pakket van Wilbert en Berendine uit Nederland! Er zat werkelijk van alles wat in, van snoep tot gereedschap, maar het belangrijkste was natuurlijk koffie. Daar kunnen deze Noord-Amerikanen echt helemaal niks van. Overal vind je alleen maar hele hete, slappe meuk aangesterkt met een grote berg suikerige supplementen. Tim Hortons is nog de grootste overtreder. Baba!

En tja, nu zijn we een week later; is het net een uurtje zondag terwijl ik dit aan het schrijven ben en, voor de leuk, is het ongeveer 4 dagen geleden dat ik ben begonnen met dit blog. Vandaag was niet langzaam, zwoel, flets, droevig en wisselvallig, maar snel, heet, fel, fris en vooral gezellig. Boodschapjes gedaan op de publieke Jean Talon Market, een pakketje opgehaald bij een Belg en de rest van de avond op de bank film gekeken. Wederom, als je dit nog leest, bedankt dat je tot zover bent gekomen!

Groetjes,

Karlijn en Pim

#2 - Bijna klaar

Welkom terug en tof dat je opnieuw wilt beginnen aan een stukje tekst lezen en plaatjes kijken over ons avontuurtje in Canada. We zijn inmiddels aan het eind van onze 2e week in Montreal, verliezen langzaam maar zeker controle over de Nederlandse taal en zijn bijna helemaal gevestigd. Ik was nog even aan het overwegen dit langer uit te stellen. Gevoelsmatig is er namelijk niet zo heel veel anders, maar als we kijken naar de afgelegde route, dan is er toch heel wat om te behandelen! Dus, on ya va encore une fois.

Rondje om Parc La Fontaine.

De laatste keer dat ik geschreven heb was op een zaterdagochtend dus ik pak op waar ik ben gebleven. Na de vorige blog online te hebben gezet (en grammaticaal versterkt heb *knipoog*) had ik twee grote bakken koffie gekocht waar we bibberend van op de bank moesten gaan zitten wachten tot de caffeine overdosis langzaam wegebde. Daarna naar Parc La Fontaine gelopen om Pallav (ex-collega) te ontmoeten waar hij en zijn ouders al eventjes aan het meertje zaten. Leuk gebabbeld, vooral over telefoon / internet abonnementen, wat financiële zaken waar wij later nog achteraan moeten en de magie van de winter. Daaropvolgend werden we uitgenodigd door onze eveneens geëmigreerde ex-docent, Kim om bij hem en zijn familie Vlaamse frieten en stoofvlees te nuttigen. Die man kan koken! Oude koeien van de opleiding uit de sloot gehaald. Was een hele leuk avond.

Even naar Ubisoft.

Om daar te komen moesten we wel OPUS kaartjes kopen en daar abonnementen op zetten. Zoals in de vorige blog staat omschreven zijn dat een soort maandelijkse prepaid kaartjes met een chip. Op die chip kan een soort stempelkaart met 10 ritten, zoals wij die gewend waren van bussen, maar ook een ongelimiteerd maand abonnement; dat kost ongeveer 80 dollar per maand, maar dan kom je overal zonder je zorgen te hoeven maken over hoeveel ritten je nog over hebt. Daarnaast zijn er ook nog Bixi fietsen, maar we hebben nog niet uitgezocht hoe we daar gebruik van kunnen maken. We horen links en rechts dat het te combineren is met een OPUS kaart, maar dat het een ander abonnement is. Voor de zomermaanden is dat natuurlijk wel heel interessant om te vergelijken. O ja, dat doet me denken aan iets wat niet zo handig is. Een ongelimiteerd abonnement is niet precies een maand geldig, maar alleen voor de maand waarin je 'm afsluit. Iedereen staat dus ook op de 1e van de maand bij de kaartjes apparaten om een nieuwe er op te laden.

Stiekem su-shi-en.

Op zondag hebben we eigenlijk helemaal niets gedaan, wat resterende spulletjes opgeruimd, film gekeken.. en toen was het maandagochtend! Tijd voor de nieuwe baan, nieuwe kennis, ervaring. Ik keek er helemaal naar uit, was niet zenuwachtig, maar had me wel lichtelijk vergist in hoeveel tijd ik 's ochtends nodig zou gaan hebben om de laatste documentjes bij elkaar te rapen en te vertrekken. Halsoverkop alles ingepakt, banaan en appel in beide wangen gepropt en met Karlijn de Metro in gesprongen. Eerst lijn groen richting Angrignon, dan overstappen op lijn oranje richting Côté-Vertu om ongeveer na 27 minuten aan te komen bij Mikros Image Canada, mijn nieuwe werkgever. Althans, als de stoplichten meezitten, anders duurt het iets langer. Karlijn ging tussendoor een beetje rondhangen aan de Saint Lawrence rivier en heeft volgens mij stiekem wat Sushi gegeten, maar dat mag eigenlijk niet, want het is heel erg duur. Karlijn roept van de andere kamer dat het reuze meevalt.

Uitzicht.

De ontvangst bij Mikros Image Canada zelf was hartelijk en volgens mij waren ze erg tevreden met de hoeveel documenten die ik meegenomen had en ook direct kon ondertekenen. Van de vier nieuwe krachten was ik de enige die ook daadwerkelijk meteen kon beginnen en werd ik, na een korte tour van de 9e verdieping, mijn plek gewezen in een grote donkere open ruimte, gevuld met steunpilaren, witte bureaus en een heleboel monitoren. Onder ieder bureau een kleine krachtige computer met een degelijke bureaustoel. Vrijwel ieder schot tussen de ramen hangt vol met A4tjes waarop tekeningen staan, duidelijk van verschillende tekenaars. Sommige bureau's staan vol met actie figuurtjes, anderen zijn weer helemaal leeg op een ongeorganiseerd kladblokje na, alsof er iemand tot voor kort nog heeft gewerkt op die plek. Het uitzicht is wel aardig, je kunt behoorlijk ver kijken, maar helaas wordt er precies in het midden een nieuw hoog gebouw opgetrokken.

Vrijdag ontbijtje.

Alle collega's om me heen spreken Frans. Sterker nog, volgens Thibault, onze vriend van de sleutels en NHL wedstrijd in Station Des Sports van afgelopen week, ben ik de enige op de verdieping die niet Frans als moedertaal spreekt. Zoiets had ik eigenlijk wel al verwacht, maar kon me niet voorstellen dat het echt lastig zou worden. Iedereen in deze industrie, inclusief de Fransen, zal zich inmiddels toch wel hebben gerealiseerd dat zulk soort toegankelijkheid belangrijk is? De realiteit is een beetje anders. Machine aan, inloggen. Daar werd ik al niet wijs uit. Op het beeldscherm stonden alle termen die ik normaal in het Nederland en Engels prima herken, nu in het Frans. De browser, in het Frans, inclusief google en mijn mailbox. Dat is natuurlijk wel gemakkelijk te veranderen, maar het onderliggende systeem blijft Frans en sommige dingen zijn niet om te zetten naar een andere taal. De beeldscherm calibratie, Frans, al is dat al iets vanzelfsprekender. Toetsenbord, QWERTY, waarom dit dan wel? Ze zorgen in ieder geval wel goed voor hun werknemers. Een woensdag per maand pizza dag en elke vrijdag een mooi ontbijtje! Daar word ik wel blij van.

Een plaatje van geheime TMNT pinata's.

In de loop van de dag (en dagen) gebeurt er natuurlijk nog een scala aan grappige en interessante dingen, maar daar mag ik helaas niet in detail over spreken vanwege mijn geheimhoudingsplicht. Zoals in de vorige blog ook kort uitgelegd staat is dit wederom een NDA (non-disclosure agreement), maar heeft deze wat verder reikende armpjes. In eerste instantie denk je daarbij eigenlijk alleen aan project en gerelateerde taken, maar je moet het je voorstellen als een manier om zowel drama (zoals diefstal of ruzies) als salarissen (en bonussen) afgeschermd te houden. Zodra de regels in het document overtreden worden kunnen er reprimandes toegepast worden die van ernst variëren; van een simpele waarschuwing tot ontslag en betrekking van het gerechtelijke systeem. Het gaat toch om films die miljoenen winst moeten opleveren.

Heel warm. Toch even boodschappen doen.

Oh, had ik al gezegd dat het weer werkelijk fantastisch was gedurende de eerste week dat we hier waren. 7 dagen lang een droge 30 graden, een paar wolkjes aan de lucht en een lage UV index. Helaas ging het daarna down the drain, letterlijk, en kregen we twee dagen regen met wat lagere temperaturen. Nog steeds helemaal niet gek met 22 graden en een zuchtje wind, maar daarna ging het weer de lucht in met de temperaturen. Afgelopen zaterdag en zondag ontving ik een smsje met een weeralarm dat dringend meldde dat de aangekondigde 30 graden met een zuchtje uit het westen mogelijk kon stijgen naar 40 graden. Woo, de zomer is begonnen. Of is dat morgen pas? Hoe dan ook, een kleine 6 uur later kreeg ik opnieuw een smsje, maar dan met een storm / onweer / hagel alarm. Dat kwam niet en toen was het 30 graden toen we gingen slapen. We hebben dan wel een airco, maar dat is een heel bescheiden dingetje en reikt niet tot aan slaapkamer. Helaas pindakaas, kunt niet alles hebben. Na flink wat te hebben gerold en getold, toch wel aardig geslapen.

Eigenlijk was dit gisteren.

's Ochtends werden we een beetje uitgedroogd wakker, maar gelukkig regende het knijter hard en kon ik genoeg water via mijn voeten opnemen om me helemaal verfrist te voelen voor ik bij de Metro aankwam. De rest van de dag en de volgende dag, dat is vandaag, verliepen gelijkaardig en boden dankzij de vooral binnenshuise activiteit genoeg geestelijke ruimte om uit te zoeken hoe we van ons afval af zouden kunnen komen. Dat was makkelijk genoeg, onze huisbazin reageert explosief op berichtjes en al snel wisten we dat op maandag recyclebaar afval opgehaald wordt en dinsdag & vrijdag al het andere afval. Daarmee konden we ook gemakkelijk af van de lades aan troep die de vorige bewoner achter heeft gelaten. En inmiddels is het dinsdagavond. Tijd om naar bed te gaan dus tot de volgende keer.

Overigens, een laatste dingetje! Ik ga binnenkort echte foto's hebben in plaats van al deze telefoon geschoten troep. Ik dacht dat ik de oplader van mijn camera accu's vergeten was en had me bij deze zwaarmoedige realiteit al neergelegd, maar lo' and behold, ik had 'm dus gewoon wel meegenomen! Diep onderin mijn laptop rugzak verstopt als de spin Shelob in de grotten van Cirith Ungol aan de grens van Mordor. Alles opgeladen en foto's geschoten. Morgen kijk ik of ze mooi zijn.

Groetjes,

Karlijn en Pim

#1 - De grote verhuizing

Hallo,

Ten eerste, hartstikke leuk dat je interesse hebt in het lezen van Karlijn en mijn verhuizing naar Canada! We wilden dit stukje tekst aanvankelijk versturen via mail, maar aangezien Gmail maar 10mb aan plaatjes accepteert en dit ook weer afhankelijk is van jullie inbox dachten wij dat het verstandiger was een lap text te schrijven met een blog formaat. Dat leest wat rustiger dan in een mail venster, met een hele scherm breedte beschikbaar. Dus, here we go. On y va!

Kondiaronk lookout op Mont Royal.

Met een aanloop van 4 weken waarin er een regelwerk van heb-ik-jou-daar heeft moeten plaatsvinden, zijn we dan eindelijk in Montreal, Canada aangekomen. Het van hot naar her rijden en rennen in ons kleine deel van Europa was noodzakelijk om alle zaken van de zuiderburen te centraliseren in Nederland, maar ook om b.v. toekomstige belastingteruggave te ontvangen. Het enige restant van onze tijd in België zijn onze bankrekeningen, een heleboel herinneringen en ongeveer 4000 extra kilometers op de teller.

Ik zal er geen doekjes om winden, het vertrek uit België zat er langer aan te komen. We speelden ruim een jaar met de gedachte naar Canada te vertrekken en hadden dit ook reeds zo langzaam maar zeker aangekondigd bij zowel onze huisbazin als werkgever. Het idee, de gedachte, speelde al zo lang en werd zo vaak terloops besproken dat we het natuurlijk niemand kwaad konden nemen het "een ongevaarlijke obsessie" te noemen. Daadwerkelijk overstag gaan was gewoon een heel ander verhaal.

Het moment daarvan kwam net toen Karlijn haar laatste werkdag had aangekondigd en we dachten dat we als we rond die tijd eens voor de grap gingen solliciteren, dat we dan tegen het eind van de zomer vakantie misschien iets gevonden zouden hebben. Dat ging anders. Ongeveer 3 dagen na het sturen van de eerste serie aan sollicitaties kreeg ik een reactie met uitnodiging tot een Skype gesprek. Voorafgaand moest ik een NDA (geheimhoudingsverklaring) tekenen, zodat er geen informatie verspreid kon worden. Voor mijn gevoel verliep het gesprek vlekkeloos; ik was goed voorbereid met een lijst vragen. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was voor de positie en dat Karlijn en ik ons klaar moesten maken voor vertrek. Dit was op een donderdag. De volgende dag heb ik ontslag genomen, met een termijn van 2 weken dat afliep op 5 mei. 12 juni het begin van mijn nieuwe contract en een immigratie pakket zou worden opgemaakt om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Verhuizen.

Karlijn heeft zich vanaf het moment dat we het nieuws ontvingen werkelijk uit de naad gewerkt om alles in ons appartementje af te breken waarna we twee bezoeken aan het IVAGO recyclagepark konden brengen en ons toch afvroegen hoe we in hemelsnaam zo veel troep konden hebben verzameld. Het stond nog bijna even vol als ervoor, met als gevolg dat we onze inspanning verdubbelden. 6 mei kwamen allebei onze ouders met auto's en een grote verhuiswagen langs om een grote verhuizing te faciliteren; daar moeten we wel klaar voor zijn. De tijd tussendoor stond in teken van het uitschrijven uit Belgische diensten zoals autoverzekering, brandverzekering en ziekte -(ofwel zorg)- verzekeringen. Dat heet daar anders.

Lekker luieren met Netflix.

Al die verzekeringen moesten dan natuurlijk wel weer vervangen worden met Nederlandse equivalenten, wat dus ook betekende dat we ons op zeer kort termijn moesten inschrijven in een Nederlandse gemeente. En met kort termijn bedoelen we natuurlijk nu meteen, vandaag of gisteren! Dat lukte in Best niet, dus werden we voor korte tijd even Limbo's met een toestemmingsbrief van mijn pap. Daaropvolgende werden de nodige verzekeringen weer afgesloten en was het even een korte periode van rust.

Maar mijn immigratie pakket kwam maar niet en wij schoten in de stress. En wat doe je als millennial wanneer je in de stress schiet? Nou ja, in ieder geval niet de makkelijkste weg naar de oplossing zoeken. Als ik terugblik had ik het eerste beste moment kunnen pakken om het bedrijf te bellen en een antwoord kunnen krijgen op mijn vraag, maar in plaats daarvan hebben we de website van de Canadese overheid in allerijl afgelopen om alle mogelijke documenten op te vragen en regelen bij werkelijk alle mogelijke instanties die we ons konden bedenken. Om maar iets te noemen, Proof of Funds, Proof of Health Insurance, Proof of Marital Status, Proof of Residence, Proof of Community Property en een ETA. Die laatste was wel echt nodig, maar word normaal binnen 72 uur goedgekeurd, dus daar zit nauwelijks haast achter.

Net na security.

De vlucht was natuurlijk ook al geboekt, want we wilden daar op tijd mee zijn zodat de vluchtprijzen niet te hoog waren; voor 6 juni om 14h00.  Ondertussen bleef de communicatie met de immigratie dienst uit tot vrijdag 2 juni, waarop ik een mailtje kreeg met dat alles op maandag rond zou zijn. Gelukkig, maar wel weer een beetje aan de late kant. De documentatie kwam op 5 juni en daarbij ontving ik een e-mail van de immigratie dienst met het verzoek een document te laten ondertekenen door een burgerlijke ambtenaar om er voor te zorgen dat Karlijn ook een werk visum zou ontvangen. Dit was een beetje zorgelijk om verschillende redenen. Met name dankzij het feit dat 5 juni 2e Pinksterdag was en in de gemeente Best ambtenaren alleen werken op afspraak. De oplossing was dus op de ochtend van onze vlucht naar het gemeentehuis rijden en voor de reguliere afspraken konden beginnen een mooie stempel ontvangen. Dat lukte! Het duurde ook niet erg lang om dat voor elkaar te krijgen, om 9.15 waren we weer terug, hebben we alle koffers ingeladen en vertrokken naar Schiphol.

Tussen al dit door hebben we ook nog twee hele leuke en lieve caviaatjes waar we een nieuw thuis voor hebben geprobeerd te vinden. Dat op zichzelf bleek een logistieke nachtmerrie aangezien een van de twee een aantal dagen voor onze vlucht geopereerd moest worden. Gelukkig zijn we daar goed uitgekomen en verzorgd Loes Fila, een real life hero, onze Steen en Mika post operatie. Daarna logeren ze een paar weekjes bij Karlijn's ouders (Robert & Lenny), daarna twee weekjes bij mijn ouders (Cobi & Leo) en komen ze daarna terecht bij mijn broer en zijn vriendin (Stan & Marieke). 

Even over Ijsland.

Terug naar 6 juni, de vlucht. Die was eigenlijk niet zo spannend. Afscheid nemen was even slikken, maar daarna moet je weer door en goed opletten dat je niks kwijtraakt. We vlogen via Keflavik, het vliegveld bij Reykjavik, en dat is eigenlijk niet zo gek groot. Het ziet er zelfs een beetje geïmproviseerd uit, met gangen gemaakt uit spaanplaat en slechts een enkele souvenir shop. Ijsland was van bovenaf wel erg gaaf om te zien, maar we hadden te weinig tijd om er echt bij stil te staan. Onze vlucht was namelijk vertraagd en met maar een kleine wrap in onze maag vlogen we door naar Montreal. Die vlucht had geen vertraging en vloog over Groenland. Hartstikke mooi!

Even over Groenland.

Toen we aankwamen in Montreal, inmiddels een uurtje of 16 wakker, werden we bij de paspoort controle gevraagd wat we kwamen doen in Canada. Werken natuurlijk! Nou, dan werden we maar doorverwezen naar de immigratie dienst, waar op dat moment wel 50 mensen zaten te wachten op hun beurt. Kaartje getrokken, K110, maar ze waren pas bij K089. Na een dikke drie uur te hebben gewacht, geslapen en geknikt waren we eindelijk aan de beurt. Een koelbloedige blonde dame met grijze ogen en een kogelvrij vest nam mijn immigratie pakket aan en na wat uitleg vroeg ze ons terug te gaan zitten. Een kleine 10 minuten later was ze klaar met druk op haar toetsenbord slaan en vroeg ze ons opnieuw naar de balie te lopen om alle documentatie op te halen en door te gaan naar de betaalbalie. 155 $CAD voor mijn werkvisum, 255 $CAD voor die van Karlijn.

Nu misten we alleen nog onze ruimbagage, maar de banden van de ophaal hal waren leeg. De vlucht was immers uren geleden geland en geleegd. Een dame van het vliegveld zei het niet te weten, maar gewoon even rond te kijken om de banden heen, misschien dat ze er toch zouden liggen. Niet echt, maar na wat rondstruinen en vragen bleken de werknemers van IcelandAir ze neergezet te hebben bij United Airlines. Ook dat was weer een beetje schrikken, maar gelukkig zaten ze niet onder de blauwe plekken en pepper spray. Dat zou heel vervelend zijn geweest.

Eenmaal door de douane opnieuw een lading cash uit de muur getrokken en een taxi naar ons appartement geregeld. O ja, dat heb ik nog niet uitgelijnd. Ongeveer 4 weken voordat we vertrokken, hebben we een appartement gevonden en contract afgesloten via FedEx, nadat we een vriend (Thibault), die indertijd al in Montreal was, gevraagd hebben eens langs te gaan. Thibault had ook de sleutel in ontvangst genomen. De taxi rit zelf was wederom niet zo spannend, maar wel leuk. De man achter het stuur woonde al jaren in Montreal, sprak geen woord Frans en had een zwaar Slavisch accent. Zijn rode petje was diep over zijn ogen getrokken en hij sprak vooral ongenoegen uit over kapitalisme en match fixing.

Wachten voor de deur op Thibault.

Om 11pm Montreal tijd kwamen we aan op de bestemming met ongeveer 48 $CAD op de teller van de taxi. Als onwetende Europeaan met slaapgebrek heb ik er maar 60 $CAD van gemaakt en de taxi chauffer verzocht een smsje te sturen naar Thibault, om te laten weten dat we gearriveerd waren. Wij hadden zelf per ongeluk onze Roaming aan laten staan bij aankomst op het vliegveld en met 13 EUR / mb is die sneller op dan je tijd hebt om door het menuutje te manoeuvreren. Thibault heeft toen haast gemaakt en was er binnen 10 minuten om de deur te openen. Hem hebben we toen weer snel de deur gewezen om een eind te maken aan onze lange dag... hoewel! We hadden nu natuurlijk geen manier om te laten weten dat we veilig gearriveerd waren nu we geen geld op onze telefoons hadden staan. Ik heb toen even besloten een stukje de straat op de lopen om mee te pikken op het open Wifi signaal van de stad Montreal en een berichtje te sturen naar vaders, moeders, broers en zussen.

Gratis wifi gebruiken.

Sindsdien zijn we druk bezig met alles op wieltjes zetten, hier in Montreal. Inmiddels hebben we  een burger service nummers, elektra, internet (50/50), een telefoonnummer en een gezamenlijke bankrekening. Dat in combinatie met een vette berg kilometers asfalt lopen, zijn we ook een paar blaren rijker, kilo's kwijt en vernieuwde motivatie om gebruik te maken van het openbaar vervoer middels een OPUS kaart. Dat is een soort prepaid openbaar vervoer's kaartje, waar je een abonnement op kunt laden en afhankelijk van dat abonnement kun je een maand onbeperkt reizen met bus en metro. Daarnaast staan er in Montreal ook nog overal Bixi fietsen in stallingen die met het juiste abonnement je kunnen vervoeren zonder ze te hoeven retourneren.

Rijst poppetje.

Op donderdagavond waren we even naar het Station Des Sports geweest om de NHL Stanley Cup Final match 5 te kijken tussen de Nashville Predators en de Pitsburg Penguins. Onze vriend Thibault legde precies uit waarom juist vandaag een belangrijke game was en hoe het spel überhaupt verliep. Het publiek was laaiend enthousiast, Budweiser vloeide rijkelijk en werd met 3 liter vazen aangeleverd. Het was gemakkelijk te vergelijken met een voetbal wedstrijd bij ons. Later die avond, maar niet te laat, zijn we teruggelopen naar huis. Er zijn 's avonds niet zo veel mensen op pad.

Een panorama van Station Des Sports.

En nu is het zaterdagochtend, zitten we op ons gemak wat te schrijven en sommetjes maken van wat de boodschappen hebben gekost. Ik loop zo even naar beneden voor nog een bak koffie, want de Boulanger op de hoek van Rue Ontario East / Papineau heeft wel echt verschrikkelijk goede koffie. Straks misschien nog even naar Parc La Fontaine en dan zien we wel weer! Als je dit leest, bedankt dat je tot zover bent gekomen!

Groetjes

Karlijn en Pim