#3 - Inburgeren

De titel reflecteert wel aardig wat voor dagje het was vandaag. Langzaam, zwoel, flets, droevig en wisselvallig.. mocht je hagel en een strak blauwe lucht zo willen noemen. Ik lieg natuurlijk, want ik schrijf dit over een aantal dagen heen, maar wel erg leuk dat je weer terug bent om de tijd te nemen een stukje tekst en/of wat plaatjes te bekijken van onze tijd in Canada. Inmiddels zijn we bijna 2 maanden hier en wat ervaringen rijker. De plooien in het regelwerk zijn bijna vlak gestreken en de sleur van het dagelijks leven slaat keihard toe. Saaie boel eigenlijk.

Jazz Festival

Onderweg naar RAMQ en een boekenwinkel

De laatste keer dat ik geschreven heb was op 20 juni en is dus al even geleden. Als gevolg hiervan ga ik een aantal flinke chronologische sprongen maken, maar zal ik voor het gemak oppakken waar ik gebleven was. Namelijk woensdag ochtend 21 juni, een dag die ik me niet meer kan herinneren en waar dus naar alle waarschijnlijkheid niets interessants op is voorgevallen. De eerstvolgende dag die ik me wel kan herinneren is maandag de 26e, waarop we onze RAMQ (Régie de l'Assurance Maladie du Québec) gingen regelen.

Niet mijn foto, maar indicatief van weinig
ruimtelijke efficiëntie

De zaterdag ervoor (daar gaat de chronologie al) was het St. Jean Baptiste Day, een dag die alleen in Quebec een feestdag is, en (net als in België) wordt zo'n vrije dag verplaatst naar een werkdag als die in het weekend valt. Kortom, voor mij de maandag erop vrij, waardoor wij kans schoon zagen ons resterende geregel af te ronden. Daarvoor moesten we naar het kantoor van de provinciale overheid in het Guy Favreau complex, een indrukwekkende draak van gebakken steen, glas, cement en ondoelmatige indeling van grote en kleine ruimtes. De receptie van 50 meter hoog, diep en breed was gevuld met bijna drie receptionisten; een niveau lager in de wachtruimte van het RAMQ zaten we bijna twee uur samengepakt te wachten op onze beurt met 300 vrienden. Daar was natuurlijk niets aan en zodra we aan de beurt waren was het met een kwartiertje geklaard; pasfoto's en al.

Net voor ik me realiseer dat ik mijn camera kwijt ben

30 juni was een spannende dag. Niet omdat we zelf echt iets ondernamen, maar omdat op deze dag onze uitschrijving uit Europa afgerond werd. Inwonersstatus van Grubbenvorst naar Montreal, zorgverzekeringen en aansprakelijkheidsverzekeringen die tegelijkertijd stoppen en opzeggen van telefonische gegevens (mijn Nederlandse nummer bestaat dus niet meer). Vanaf dat moment zijn we dus volledig afhankelijk van onze Globetrotter verzekering bij Allianz. Om dat te vieren hebben we de eerste paar avonden van juli genomen om het Montreal Jazz Festival te bezoeken; een festival dat zich vooral lijkt te identificeren met allerlei muzieksoorten behalve Jazz. Dikke prima! Wij kunnen namelijk allebei geen Jazz bands opnoemen en de muziek was aangename ondersteuning van pils op een zonnig terrasje. Onze vriend Pallav (met collega's deze keer) was hier opnieuw bij en we hebben er een aantal gezellige avonden van gemaakt.

Pakje in kwestie

Op 6 juli werd er een aanslag gepleegd op ons leven. We ontvingen een kleine doos uit Nederland met een doorzichtig plastic zak groene schimmel, kaas en drop. Na voorzichtig, maar succesvol de schimmel onschadelijk te hebben gemaakt konden we de onderliggende bacteriële bomb in de koelkast deponeren en dagen later verdelen over onze nacho's. Die smaakten daar toch wel erg goed door, maar het gevaar was nog niet geweken! Op 12 juli schopte ik onvrijwillig tegen mijn dumbbells die iemand intentioneel direct naast de deuropening om de hoek had achtergelaten. Ik ben er tot op heden nog niet zeker van of ik op dat moment mijn teen gekneusd of gebroken heb, maar hij ziet er inmiddels weer uit als een teen en zit nog steeds goed om.

Karlijn's business kaartje

De dag hierna kreeg Karlijn bericht terug van een interview dat ze eerder in de week had gehad bij Ubisoft, de grootste game developer op dit moment. Ze was helaas niet gekozen voor de positie waar ze voor had gesolliciteerd, maar geheel teleurgesteld was ze niet. Dit was een goed moment om de knoop door te hakken waar ze qua timing al langer mee liep te worstelen. Karlijn wordt namelijk heel blij van diertjes en, ook in Gent al, zag ze zichzelf meer richting dierenverzorging en -training gaan dan in de film/games tak te blijven. Afgeschreven is het zeker nog niet, maar vanaf nu krijgt haar professionele carrière een draai, misschien wel permanent. Ze heeft zich dezelfde dag nog ingeschreven bij een online hondenuitlaatdienst genaamd Rover en verschillende andere diensten die dichter in de buurt komen bij klassieke werk contracten.

Pannenkoeken

Een ander gevolg van deze verandering is dat Karlijn toen ook contact opgenomen heeft met de SPCA (Society for the Prevention of Cruelty to Animals) om stapsgewijs meer voet aan de grond te krijgen bij dit soort organisaties. Op dat moment hebben we ook besloten pleegdiertjes te nemen, om de lasten van de vrijwilligers en vaste krachten op de hoofdlocatie wat te verlichten. In andere woorden, op zondag 16 juli hebben we Peanut en Noireaux opgehaald (twee cavia's die geen thuis kunnen vinden) en blijven ze bij ons tot iemand ze wilt adopteren. Tot die tijd heten ze Pinda & Spek en kunnen ze met volle teugen genieten van onze nederige stulpje.

Hard aan het werk

En toen was het even rustig. Werk is werk, vrienden maken is niet zo moeilijk als je normaal doet, festivals te over waar grote groepen Afrikanen uitgedost in historisch correcte plunjes de straat kleuren, ik noem maar wat. Ook werd er een tafeltennistornooi georganiseerd bij Mikros. Daar moest ik natuurlijk aan meedoen, maar realiseerde me na de voorrondes dat ik er niet zo goed meer in ben. Ik had gelukkig 3 van mijn 4 tegenstanders verslagen, maar niet zonder felle strijd. Gelukkig heb ik inmiddels mijn meneer Miyagi gevonden en offeren we iedere dag een half uurtje pauze op om de batjes flink te laten zwiepen. Mijn droevige prestaties aan de tafel worden zowaar iets minder sneu.

Gifje van bliksem

Overigens, nu ik het toch over werk heb; hier praten mijn collega's steeds iets meer Engels en komen de mails steeds vaker met een tweede alinea in de juiste taal. Het gaat niet altijd goed - de import Fransen zijn erg slecht zijn in Engels - maar ik merk dat de intentie bij de meesten wel goed is. Helaas is dat niet van iedereen te zeggen en voel ik me zo nu en dan gedwongen een gefrustreerd relaas naar Karlijn te houden over hoe schandalig dat is. Daar bereik ik dan natuurlijk helemaal niets mee, maar dat hoort zo als millennial. Dat daargelaten, word ik wel steeds beter mijn schouders ophalen, mijn wenkbrauwen en lippen naar het puntje van mijn neus brengen en angstvallig rondkijken.

Vuurwerk

Op dinsdag 25 juli kwamen Robert en Lenny aan op Aéroport International Pierre-Elliott-Trudeau en heeft Karlijn ze daar ontvangen. Heel erg leuk en een beetje raar om mensen te zien in een stad waar je de afgelopen maanden alleen maar twee kennissen tegen bent gekomen en op jezelf aangewezen bent. Karlijn heeft ze op sleeptouw genomen door Montreal Downtown, Longueuil, de Walmart en nog een heel aantal andere plekken. Ik was er niet bij want ik moest tafelten..euh werken, maar ik begreep dat het zo leuk was dat ze er blaren door gelopen hebben. Op woensdag aten we bij Oh! Dumplings, een Chinees restaurant in China Town gespecialiseerd in gestoomde, gekookte en gefrituurde zakjes deeg met groenten of vlees; 's Avonds was er vuurwerk. Donderdag werd er een CFL (Canadian Football League) gespeeld tussen de Winnipeg Blue Bombers en de Montreal Alouettes die we gekeken hebben onder het genot van liters Budweiser bij Station Des Sports.

Een willekeurig huisje

En toen was het weekend en hebben we Upper Canada Village bezocht; een soort open theater / museum waarin acteurs het leven van Loyalists halverwege de 19e eeuw afbeelden. Deze acteurs zorgen ook voor de uitvoer van werk in de agrarische cultuur en fabricage van brood, jam en kaas. Daarnaast zijn ze allemaal aanspreekbaar over hun personage en weten ontzettend veel over de tijdsgeest te vertellen. Wij spraken met een Dutch/Canadian boer in bezit van twee ossen die in zijn dagelijks leven ook een Dutch/Canadian boer was alleen hoefde hij hier alleen maar op het welzijn van zijn ossen te letten. Goed voor elkaar dus! Hierna zijn we doorgereden naar Ottawa om het huis te bekijken waar Robert 42 jaar geleden gewoond heeft met zijn ouders en na een kort babbeltje met de huidige bewoners weer doorgereden naar het centrum van Ottawa om daar een grote mechanische draak te bekijken, een burger te eten en weer naar huis te rijden. Voelde wel goed, weer even de tourist uithangen.

Kinderkamer in het huis van de burgemeester

Een mechanische draak

Zondag zijn we naar de Formule-E (Electric) gegaan, een officieel kampioenschap georganiseerd door de FIA (Fédération Internationale de l'Automobile), maar waar uitsluitend met elektrische auto's gereden wordt. Dit evenement is in feite een grote sponsor van de markt voor elektrische auto's en erheen gaan d.m.v. tickets kopen steunt indirect de ontwikkeling van dit soort wagens. Dat wisten we aanvankelijk natuurlijk niet; het was vooral Robert's idee om hier heen te gaan, maar het is wel een goede bijkomstigheid! En zonder gekkigheid, zo veel dure wagens bij elkaar, met allemaal ongeveer hetzelfde vermogen en elkaar dus op andere manieren voorbij moeten jagen is toch wel heel stoer. In onze bocht gebeurde er (durf ik helaas te zeggen) geen gekke dingen, maar de geluiden van brekende body-kits, vlammende velgen en schrapende verschansingen droegen ver genoeg om het levendig te kunnen verbeelden.

Voedsel pakketje

Dit is het een-na-laatste paragraaf, want ik vind het zelf ook wel lang worden zo. Voor mij geheel onaangekondigd, kregen we een voedsel pakket van Wilbert en Berendine uit Nederland! Er zat werkelijk van alles wat in, van snoep tot gereedschap, maar het belangrijkste was natuurlijk koffie. Daar kunnen deze Noord-Amerikanen echt helemaal niks van. Overal vind je alleen maar hele hete, slappe meuk aangesterkt met een grote berg suikerige supplementen. Tim Hortons is nog de grootste overtreder. Baba!

En tja, nu zijn we een week later; is het net een uurtje zondag terwijl ik dit aan het schrijven ben en, voor de leuk, is het ongeveer 4 dagen geleden dat ik ben begonnen met dit blog. Vandaag was niet langzaam, zwoel, flets, droevig en wisselvallig, maar snel, heet, fel, fris en vooral gezellig. Boodschapjes gedaan op de publieke Jean Talon Market, een pakketje opgehaald bij een Belg en de rest van de avond op de bank film gekeken. Wederom, als je dit nog leest, bedankt dat je tot zover bent gekomen!

Groetjes,

Karlijn en Pim