#1 - De grote verhuizing

Hallo,

Ten eerste, hartstikke leuk dat je interesse hebt in het lezen van Karlijn en mijn verhuizing naar Canada! We wilden dit stukje tekst aanvankelijk versturen via mail, maar aangezien Gmail maar 10mb aan plaatjes accepteert en dit ook weer afhankelijk is van jullie inbox dachten wij dat het verstandiger was een lap text te schrijven met een blog formaat. Dat leest wat rustiger dan in een mail venster, met een hele scherm breedte beschikbaar. Dus, here we go. On y va!

Kondiaronk lookout op Mont Royal.

Met een aanloop van 4 weken waarin er een regelwerk van heb-ik-jou-daar heeft moeten plaatsvinden, zijn we dan eindelijk in Montreal, Canada aangekomen. Het van hot naar her rijden en rennen in ons kleine deel van Europa was noodzakelijk om alle zaken van de zuiderburen te centraliseren in Nederland, maar ook om b.v. toekomstige belastingteruggave te ontvangen. Het enige restant van onze tijd in België zijn onze bankrekeningen, een heleboel herinneringen en ongeveer 4000 extra kilometers op de teller.

Ik zal er geen doekjes om winden, het vertrek uit België zat er langer aan te komen. We speelden ruim een jaar met de gedachte naar Canada te vertrekken en hadden dit ook reeds zo langzaam maar zeker aangekondigd bij zowel onze huisbazin als werkgever. Het idee, de gedachte, speelde al zo lang en werd zo vaak terloops besproken dat we het natuurlijk niemand kwaad konden nemen het "een ongevaarlijke obsessie" te noemen. Daadwerkelijk overstag gaan was gewoon een heel ander verhaal.

Het moment daarvan kwam net toen Karlijn haar laatste werkdag had aangekondigd en we dachten dat we als we rond die tijd eens voor de grap gingen solliciteren, dat we dan tegen het eind van de zomer vakantie misschien iets gevonden zouden hebben. Dat ging anders. Ongeveer 3 dagen na het sturen van de eerste serie aan sollicitaties kreeg ik een reactie met uitnodiging tot een Skype gesprek. Voorafgaand moest ik een NDA (geheimhoudingsverklaring) tekenen, zodat er geen informatie verspreid kon worden. Voor mijn gevoel verliep het gesprek vlekkeloos; ik was goed voorbereid met een lijst vragen. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was voor de positie en dat Karlijn en ik ons klaar moesten maken voor vertrek. Dit was op een donderdag. De volgende dag heb ik ontslag genomen, met een termijn van 2 weken dat afliep op 5 mei. 12 juni het begin van mijn nieuwe contract en een immigratie pakket zou worden opgemaakt om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Verhuizen.

Karlijn heeft zich vanaf het moment dat we het nieuws ontvingen werkelijk uit de naad gewerkt om alles in ons appartementje af te breken waarna we twee bezoeken aan het IVAGO recyclagepark konden brengen en ons toch afvroegen hoe we in hemelsnaam zo veel troep konden hebben verzameld. Het stond nog bijna even vol als ervoor, met als gevolg dat we onze inspanning verdubbelden. 6 mei kwamen allebei onze ouders met auto's en een grote verhuiswagen langs om een grote verhuizing te faciliteren; daar moeten we wel klaar voor zijn. De tijd tussendoor stond in teken van het uitschrijven uit Belgische diensten zoals autoverzekering, brandverzekering en ziekte -(ofwel zorg)- verzekeringen. Dat heet daar anders.

Lekker luieren met Netflix.

Al die verzekeringen moesten dan natuurlijk wel weer vervangen worden met Nederlandse equivalenten, wat dus ook betekende dat we ons op zeer kort termijn moesten inschrijven in een Nederlandse gemeente. En met kort termijn bedoelen we natuurlijk nu meteen, vandaag of gisteren! Dat lukte in Best niet, dus werden we voor korte tijd even Limbo's met een toestemmingsbrief van mijn pap. Daaropvolgende werden de nodige verzekeringen weer afgesloten en was het even een korte periode van rust.

Maar mijn immigratie pakket kwam maar niet en wij schoten in de stress. En wat doe je als millennial wanneer je in de stress schiet? Nou ja, in ieder geval niet de makkelijkste weg naar de oplossing zoeken. Als ik terugblik had ik het eerste beste moment kunnen pakken om het bedrijf te bellen en een antwoord kunnen krijgen op mijn vraag, maar in plaats daarvan hebben we de website van de Canadese overheid in allerijl afgelopen om alle mogelijke documenten op te vragen en regelen bij werkelijk alle mogelijke instanties die we ons konden bedenken. Om maar iets te noemen, Proof of Funds, Proof of Health Insurance, Proof of Marital Status, Proof of Residence, Proof of Community Property en een ETA. Die laatste was wel echt nodig, maar word normaal binnen 72 uur goedgekeurd, dus daar zit nauwelijks haast achter.

Net na security.

De vlucht was natuurlijk ook al geboekt, want we wilden daar op tijd mee zijn zodat de vluchtprijzen niet te hoog waren; voor 6 juni om 14h00.  Ondertussen bleef de communicatie met de immigratie dienst uit tot vrijdag 2 juni, waarop ik een mailtje kreeg met dat alles op maandag rond zou zijn. Gelukkig, maar wel weer een beetje aan de late kant. De documentatie kwam op 5 juni en daarbij ontving ik een e-mail van de immigratie dienst met het verzoek een document te laten ondertekenen door een burgerlijke ambtenaar om er voor te zorgen dat Karlijn ook een werk visum zou ontvangen. Dit was een beetje zorgelijk om verschillende redenen. Met name dankzij het feit dat 5 juni 2e Pinksterdag was en in de gemeente Best ambtenaren alleen werken op afspraak. De oplossing was dus op de ochtend van onze vlucht naar het gemeentehuis rijden en voor de reguliere afspraken konden beginnen een mooie stempel ontvangen. Dat lukte! Het duurde ook niet erg lang om dat voor elkaar te krijgen, om 9.15 waren we weer terug, hebben we alle koffers ingeladen en vertrokken naar Schiphol.

Tussen al dit door hebben we ook nog twee hele leuke en lieve caviaatjes waar we een nieuw thuis voor hebben geprobeerd te vinden. Dat op zichzelf bleek een logistieke nachtmerrie aangezien een van de twee een aantal dagen voor onze vlucht geopereerd moest worden. Gelukkig zijn we daar goed uitgekomen en verzorgd Loes Fila, een real life hero, onze Steen en Mika post operatie. Daarna logeren ze een paar weekjes bij Karlijn's ouders (Robert & Lenny), daarna twee weekjes bij mijn ouders (Cobi & Leo) en komen ze daarna terecht bij mijn broer en zijn vriendin (Stan & Marieke). 

Even over Ijsland.

Terug naar 6 juni, de vlucht. Die was eigenlijk niet zo spannend. Afscheid nemen was even slikken, maar daarna moet je weer door en goed opletten dat je niks kwijtraakt. We vlogen via Keflavik, het vliegveld bij Reykjavik, en dat is eigenlijk niet zo gek groot. Het ziet er zelfs een beetje geïmproviseerd uit, met gangen gemaakt uit spaanplaat en slechts een enkele souvenir shop. Ijsland was van bovenaf wel erg gaaf om te zien, maar we hadden te weinig tijd om er echt bij stil te staan. Onze vlucht was namelijk vertraagd en met maar een kleine wrap in onze maag vlogen we door naar Montreal. Die vlucht had geen vertraging en vloog over Groenland. Hartstikke mooi!

Even over Groenland.

Toen we aankwamen in Montreal, inmiddels een uurtje of 16 wakker, werden we bij de paspoort controle gevraagd wat we kwamen doen in Canada. Werken natuurlijk! Nou, dan werden we maar doorverwezen naar de immigratie dienst, waar op dat moment wel 50 mensen zaten te wachten op hun beurt. Kaartje getrokken, K110, maar ze waren pas bij K089. Na een dikke drie uur te hebben gewacht, geslapen en geknikt waren we eindelijk aan de beurt. Een koelbloedige blonde dame met grijze ogen en een kogelvrij vest nam mijn immigratie pakket aan en na wat uitleg vroeg ze ons terug te gaan zitten. Een kleine 10 minuten later was ze klaar met druk op haar toetsenbord slaan en vroeg ze ons opnieuw naar de balie te lopen om alle documentatie op te halen en door te gaan naar de betaalbalie. 155 $CAD voor mijn werkvisum, 255 $CAD voor die van Karlijn.

Nu misten we alleen nog onze ruimbagage, maar de banden van de ophaal hal waren leeg. De vlucht was immers uren geleden geland en geleegd. Een dame van het vliegveld zei het niet te weten, maar gewoon even rond te kijken om de banden heen, misschien dat ze er toch zouden liggen. Niet echt, maar na wat rondstruinen en vragen bleken de werknemers van IcelandAir ze neergezet te hebben bij United Airlines. Ook dat was weer een beetje schrikken, maar gelukkig zaten ze niet onder de blauwe plekken en pepper spray. Dat zou heel vervelend zijn geweest.

Eenmaal door de douane opnieuw een lading cash uit de muur getrokken en een taxi naar ons appartement geregeld. O ja, dat heb ik nog niet uitgelijnd. Ongeveer 4 weken voordat we vertrokken, hebben we een appartement gevonden en contract afgesloten via FedEx, nadat we een vriend (Thibault), die indertijd al in Montreal was, gevraagd hebben eens langs te gaan. Thibault had ook de sleutel in ontvangst genomen. De taxi rit zelf was wederom niet zo spannend, maar wel leuk. De man achter het stuur woonde al jaren in Montreal, sprak geen woord Frans en had een zwaar Slavisch accent. Zijn rode petje was diep over zijn ogen getrokken en hij sprak vooral ongenoegen uit over kapitalisme en match fixing.

Wachten voor de deur op Thibault.

Om 11pm Montreal tijd kwamen we aan op de bestemming met ongeveer 48 $CAD op de teller van de taxi. Als onwetende Europeaan met slaapgebrek heb ik er maar 60 $CAD van gemaakt en de taxi chauffer verzocht een smsje te sturen naar Thibault, om te laten weten dat we gearriveerd waren. Wij hadden zelf per ongeluk onze Roaming aan laten staan bij aankomst op het vliegveld en met 13 EUR / mb is die sneller op dan je tijd hebt om door het menuutje te manoeuvreren. Thibault heeft toen haast gemaakt en was er binnen 10 minuten om de deur te openen. Hem hebben we toen weer snel de deur gewezen om een eind te maken aan onze lange dag... hoewel! We hadden nu natuurlijk geen manier om te laten weten dat we veilig gearriveerd waren nu we geen geld op onze telefoons hadden staan. Ik heb toen even besloten een stukje de straat op de lopen om mee te pikken op het open Wifi signaal van de stad Montreal en een berichtje te sturen naar vaders, moeders, broers en zussen.

Gratis wifi gebruiken.

Sindsdien zijn we druk bezig met alles op wieltjes zetten, hier in Montreal. Inmiddels hebben we  een burger service nummers, elektra, internet (50/50), een telefoonnummer en een gezamenlijke bankrekening. Dat in combinatie met een vette berg kilometers asfalt lopen, zijn we ook een paar blaren rijker, kilo's kwijt en vernieuwde motivatie om gebruik te maken van het openbaar vervoer middels een OPUS kaart. Dat is een soort prepaid openbaar vervoer's kaartje, waar je een abonnement op kunt laden en afhankelijk van dat abonnement kun je een maand onbeperkt reizen met bus en metro. Daarnaast staan er in Montreal ook nog overal Bixi fietsen in stallingen die met het juiste abonnement je kunnen vervoeren zonder ze te hoeven retourneren.

Rijst poppetje.

Op donderdagavond waren we even naar het Station Des Sports geweest om de NHL Stanley Cup Final match 5 te kijken tussen de Nashville Predators en de Pitsburg Penguins. Onze vriend Thibault legde precies uit waarom juist vandaag een belangrijke game was en hoe het spel überhaupt verliep. Het publiek was laaiend enthousiast, Budweiser vloeide rijkelijk en werd met 3 liter vazen aangeleverd. Het was gemakkelijk te vergelijken met een voetbal wedstrijd bij ons. Later die avond, maar niet te laat, zijn we teruggelopen naar huis. Er zijn 's avonds niet zo veel mensen op pad.

Een panorama van Station Des Sports.

En nu is het zaterdagochtend, zitten we op ons gemak wat te schrijven en sommetjes maken van wat de boodschappen hebben gekost. Ik loop zo even naar beneden voor nog een bak koffie, want de Boulanger op de hoek van Rue Ontario East / Papineau heeft wel echt verschrikkelijk goede koffie. Straks misschien nog even naar Parc La Fontaine en dan zien we wel weer! Als je dit leest, bedankt dat je tot zover bent gekomen!

Groetjes

Karlijn en Pim