#2 - Bijna klaar

Welkom terug en tof dat je opnieuw wilt beginnen aan een stukje tekst lezen en plaatjes kijken over ons avontuurtje in Canada. We zijn inmiddels aan het eind van onze 2e week in Montreal, verliezen langzaam maar zeker controle over de Nederlandse taal en zijn bijna helemaal gevestigd. Ik was nog even aan het overwegen dit langer uit te stellen. Gevoelsmatig is er namelijk niet zo heel veel anders, maar als we kijken naar de afgelegde route, dan is er toch heel wat om te behandelen! Dus, on ya va encore une fois.

Rondje om Parc La Fontaine.

De laatste keer dat ik geschreven heb was op een zaterdagochtend dus ik pak op waar ik ben gebleven. Na de vorige blog online te hebben gezet (en grammaticaal versterkt heb *knipoog*) had ik twee grote bakken koffie gekocht waar we bibberend van op de bank moesten gaan zitten wachten tot de caffeine overdosis langzaam wegebde. Daarna naar Parc La Fontaine gelopen om Pallav (ex-collega) te ontmoeten waar hij en zijn ouders al eventjes aan het meertje zaten. Leuk gebabbeld, vooral over telefoon / internet abonnementen, wat financiële zaken waar wij later nog achteraan moeten en de magie van de winter. Daaropvolgend werden we uitgenodigd door onze eveneens geëmigreerde ex-docent, Kim om bij hem en zijn familie Vlaamse frieten en stoofvlees te nuttigen. Die man kan koken! Oude koeien van de opleiding uit de sloot gehaald. Was een hele leuk avond.

Even naar Ubisoft.

Om daar te komen moesten we wel OPUS kaartjes kopen en daar abonnementen op zetten. Zoals in de vorige blog staat omschreven zijn dat een soort maandelijkse prepaid kaartjes met een chip. Op die chip kan een soort stempelkaart met 10 ritten, zoals wij die gewend waren van bussen, maar ook een ongelimiteerd maand abonnement; dat kost ongeveer 80 dollar per maand, maar dan kom je overal zonder je zorgen te hoeven maken over hoeveel ritten je nog over hebt. Daarnaast zijn er ook nog Bixi fietsen, maar we hebben nog niet uitgezocht hoe we daar gebruik van kunnen maken. We horen links en rechts dat het te combineren is met een OPUS kaart, maar dat het een ander abonnement is. Voor de zomermaanden is dat natuurlijk wel heel interessant om te vergelijken. O ja, dat doet me denken aan iets wat niet zo handig is. Een ongelimiteerd abonnement is niet precies een maand geldig, maar alleen voor de maand waarin je 'm afsluit. Iedereen staat dus ook op de 1e van de maand bij de kaartjes apparaten om een nieuwe er op te laden.

Stiekem su-shi-en.

Op zondag hebben we eigenlijk helemaal niets gedaan, wat resterende spulletjes opgeruimd, film gekeken.. en toen was het maandagochtend! Tijd voor de nieuwe baan, nieuwe kennis, ervaring. Ik keek er helemaal naar uit, was niet zenuwachtig, maar had me wel lichtelijk vergist in hoeveel tijd ik 's ochtends nodig zou gaan hebben om de laatste documentjes bij elkaar te rapen en te vertrekken. Halsoverkop alles ingepakt, banaan en appel in beide wangen gepropt en met Karlijn de Metro in gesprongen. Eerst lijn groen richting Angrignon, dan overstappen op lijn oranje richting Côté-Vertu om ongeveer na 27 minuten aan te komen bij Mikros Image Canada, mijn nieuwe werkgever. Althans, als de stoplichten meezitten, anders duurt het iets langer. Karlijn ging tussendoor een beetje rondhangen aan de Saint Lawrence rivier en heeft volgens mij stiekem wat Sushi gegeten, maar dat mag eigenlijk niet, want het is heel erg duur. Karlijn roept van de andere kamer dat het reuze meevalt.

Uitzicht.

De ontvangst bij Mikros Image Canada zelf was hartelijk en volgens mij waren ze erg tevreden met de hoeveel documenten die ik meegenomen had en ook direct kon ondertekenen. Van de vier nieuwe krachten was ik de enige die ook daadwerkelijk meteen kon beginnen en werd ik, na een korte tour van de 9e verdieping, mijn plek gewezen in een grote donkere open ruimte, gevuld met steunpilaren, witte bureaus en een heleboel monitoren. Onder ieder bureau een kleine krachtige computer met een degelijke bureaustoel. Vrijwel ieder schot tussen de ramen hangt vol met A4tjes waarop tekeningen staan, duidelijk van verschillende tekenaars. Sommige bureau's staan vol met actie figuurtjes, anderen zijn weer helemaal leeg op een ongeorganiseerd kladblokje na, alsof er iemand tot voor kort nog heeft gewerkt op die plek. Het uitzicht is wel aardig, je kunt behoorlijk ver kijken, maar helaas wordt er precies in het midden een nieuw hoog gebouw opgetrokken.

Vrijdag ontbijtje.

Alle collega's om me heen spreken Frans. Sterker nog, volgens Thibault, onze vriend van de sleutels en NHL wedstrijd in Station Des Sports van afgelopen week, ben ik de enige op de verdieping die niet Frans als moedertaal spreekt. Zoiets had ik eigenlijk wel al verwacht, maar kon me niet voorstellen dat het echt lastig zou worden. Iedereen in deze industrie, inclusief de Fransen, zal zich inmiddels toch wel hebben gerealiseerd dat zulk soort toegankelijkheid belangrijk is? De realiteit is een beetje anders. Machine aan, inloggen. Daar werd ik al niet wijs uit. Op het beeldscherm stonden alle termen die ik normaal in het Nederland en Engels prima herken, nu in het Frans. De browser, in het Frans, inclusief google en mijn mailbox. Dat is natuurlijk wel gemakkelijk te veranderen, maar het onderliggende systeem blijft Frans en sommige dingen zijn niet om te zetten naar een andere taal. De beeldscherm calibratie, Frans, al is dat al iets vanzelfsprekender. Toetsenbord, QWERTY, waarom dit dan wel? Ze zorgen in ieder geval wel goed voor hun werknemers. Een woensdag per maand pizza dag en elke vrijdag een mooi ontbijtje! Daar word ik wel blij van.

Een plaatje van geheime TMNT pinata's.

In de loop van de dag (en dagen) gebeurt er natuurlijk nog een scala aan grappige en interessante dingen, maar daar mag ik helaas niet in detail over spreken vanwege mijn geheimhoudingsplicht. Zoals in de vorige blog ook kort uitgelegd staat is dit wederom een NDA (non-disclosure agreement), maar heeft deze wat verder reikende armpjes. In eerste instantie denk je daarbij eigenlijk alleen aan project en gerelateerde taken, maar je moet het je voorstellen als een manier om zowel drama (zoals diefstal of ruzies) als salarissen (en bonussen) afgeschermd te houden. Zodra de regels in het document overtreden worden kunnen er reprimandes toegepast worden die van ernst variëren; van een simpele waarschuwing tot ontslag en betrekking van het gerechtelijke systeem. Het gaat toch om films die miljoenen winst moeten opleveren.

Heel warm. Toch even boodschappen doen.

Oh, had ik al gezegd dat het weer werkelijk fantastisch was gedurende de eerste week dat we hier waren. 7 dagen lang een droge 30 graden, een paar wolkjes aan de lucht en een lage UV index. Helaas ging het daarna down the drain, letterlijk, en kregen we twee dagen regen met wat lagere temperaturen. Nog steeds helemaal niet gek met 22 graden en een zuchtje wind, maar daarna ging het weer de lucht in met de temperaturen. Afgelopen zaterdag en zondag ontving ik een smsje met een weeralarm dat dringend meldde dat de aangekondigde 30 graden met een zuchtje uit het westen mogelijk kon stijgen naar 40 graden. Woo, de zomer is begonnen. Of is dat morgen pas? Hoe dan ook, een kleine 6 uur later kreeg ik opnieuw een smsje, maar dan met een storm / onweer / hagel alarm. Dat kwam niet en toen was het 30 graden toen we gingen slapen. We hebben dan wel een airco, maar dat is een heel bescheiden dingetje en reikt niet tot aan slaapkamer. Helaas pindakaas, kunt niet alles hebben. Na flink wat te hebben gerold en getold, toch wel aardig geslapen.

Eigenlijk was dit gisteren.

's Ochtends werden we een beetje uitgedroogd wakker, maar gelukkig regende het knijter hard en kon ik genoeg water via mijn voeten opnemen om me helemaal verfrist te voelen voor ik bij de Metro aankwam. De rest van de dag en de volgende dag, dat is vandaag, verliepen gelijkaardig en boden dankzij de vooral binnenshuise activiteit genoeg geestelijke ruimte om uit te zoeken hoe we van ons afval af zouden kunnen komen. Dat was makkelijk genoeg, onze huisbazin reageert explosief op berichtjes en al snel wisten we dat op maandag recyclebaar afval opgehaald wordt en dinsdag & vrijdag al het andere afval. Daarmee konden we ook gemakkelijk af van de lades aan troep die de vorige bewoner achter heeft gelaten. En inmiddels is het dinsdagavond. Tijd om naar bed te gaan dus tot de volgende keer.

Overigens, een laatste dingetje! Ik ga binnenkort echte foto's hebben in plaats van al deze telefoon geschoten troep. Ik dacht dat ik de oplader van mijn camera accu's vergeten was en had me bij deze zwaarmoedige realiteit al neergelegd, maar lo' and behold, ik had 'm dus gewoon wel meegenomen! Diep onderin mijn laptop rugzak verstopt als de spin Shelob in de grotten van Cirith Ungol aan de grens van Mordor. Alles opgeladen en foto's geschoten. Morgen kijk ik of ze mooi zijn.

Groetjes,

Karlijn en Pim